Hejka!
Co u was?
Jakie jest wasze ulubione ciasto?

Co chodzi o mnie, to wciąż tęsknię za Gunsami i niczego innego dziś nie słuchałam. Tak bardzo chciałabym pójść tam jeszcze raz. I szczerze? Wydaje mi się, że styl typowo Gunsowy to totalnie mój styl (chodzi mi o ubiór). Długo szukałam swojego stylu i dalej trochę szukam, ale…cóż, zazwyczaj ubieram mieszankę łagodnego grunge z nutką vintage (czyli koszula w kratę na zarzute i dzwony 👍🏼). No mi się to osobiście podoba, bo w łagodnym grunge'u czuję się najbezpieczniej, zaś vintage bywa zbyt glam i no próbuje się otwierać. (Tylko że chyba grunge może być bardziej kontrowersyjny niż vintage…). A ich estetyka…to chyba dla mnie strzał w dziesiątkę. No…może nie jest to grunge, bo grunge jest bardziej "szary" i "depresyjny", ale coś podobnego nutą vintage. Ludzie, uwielbiam ich. Nie mogę powiedzieć, że to mój ulubiony zespół, bo no…no nie wiem. Myślę, że to przejściowe i maks mi posiedzą w głowie pół roku. Ale kto wie?
Obie z koleżanką ich słuchamy, ale bywa, że mamy z ich bekę z różnych powodów. Żeby się z nimi bardziej "zjednoczyć", wymyśliliśmy, że Axl to będzie dziadek, Slash ojciec, Izzy matka, a Duff to chyba babcia i mamy z tego taką bekę, ale czuję się bardziej mentalnie z nimi.
Teraz tylko marzę, by z********c na gitarze jak ojciec i dziś od dobrych dwóch tygodni konkretnie zasiadłam na gitarze. Chyba nawet do rysowania wrócę. A tak się bałam, że koncert mnie przytłoczy..był to jednak obcy klimat, no ale…było bosko no.
Piekę szarlotkę btw I mam nadzieję, że wyjdzie, bo z tymi jabłkami się uzeralam z godzinę. Obieranie, krojenie, później to zetrzeć, a o dociskaniu soku to już nie wspomnę. Dopieprzylam cynamonu, więc powinno wyjść.
Dobranoc
(Dzięki za nowe 2 obsy ❤️)

Witam was, witam! Jak wam mija weekend? Planujecie już coś na wakacje?

Wróciłam właśnie z tego koncertu. I gdybyście mnie zapytali tuż po zakończeniu, to powiedziałabym, że było zarąbiście, ale teraz, jak przyjechałam do domu…jest taka cholerna cisza i tak strasznie chciałabym tam wrócić…było zaj e biscie. Najlepszy wieczór dotychczas w moim życiu I guess.
Support grał sobie przez godzinę, a byli nim niejacy Mammoth. Zespół chyba z Estonii. Fajnie grali, no…metal. Wiadomo, że na początku miałam takie co się dzieje i w ogóle. Sam widok z góry trybun był niesamowity. No i grali se tak przez godzinkę, potem przerwa pół godziny…i gwiazda wieczoru..To wejście było tak długo wyczekiwane… oczywiście darłam się najgłośniej, przynajmniej w mojej okolicy no i co prawda nie widziałam ich rys twarzy praktycznie w ogóle, to byłam strasznie podekscytowana, że widzę na żywo Axl'a czy Slash'a, ale nie wiem czemu, lecz moja sympatię zyskał Izzy. Jakoś tak mi się spodobał na tej scenie. Aha…połowy piosenek nie kojarzylam, ale na szczęście były takie, które już tak. "Rocket Queen" było jedno z bardziej zarąbistyvh, "You Could Be Mine", "Nightrain", "Don't Cry", "Mr. Brownstone" i parę jeszcze. Tak właściwie, to doceniłam te piosenki, które wcześniej były mi takie no…spoko, ale bez szału. Generalnie, to tacy trochę małomówni coś, MOGL MOWIC KUZWA WOLNIEJ BO LEDWO CO COKOLWIEK ZROZUMIALAM. Oczywiście, ja na nic nie narzekam, jedynie na to, że muszę siedzieć w tej ciszy.
Aha, tak w ogóle to koncert liczył jakoś 17 tys.
I tak mnie teraz zastanawia, co jest straszniejsze na tej scenie. Te 17 tysięcy ludzi przed tobą, czy ten hałas. No bo byłam na trybunach co prawda obok sceny, ale wysoko i no…był hałas. Nie raził mnie jakoś strasznie, bo jestem trochę przyzwyczajona, ale co tam musiało być na dole, a zwłaszcza na samej scenie. Ja się boję podkręcić gitarę do połowy volume, a oni nie wiem co robią. I teraz to mi się takie śmieszne wydaje. Bo powiedzmy że Slash może rzucić w tłum…czymkolwiek, choćby kawałkiem kartki, a tamci będą się bić. Jakby, wow… oczywiście sama bym się biła hah.
Potem się skończyło, poszliśmy na merch i kupiłam moja wymarzona koszulkę z trasą na tyle za jedyne 220zl i breloczek za również jedyne 50zl. Generalnie, to zazwyczaj jest tak, że jak się rozkręce, to nie potrzebny mi alkohol…jakby…totalnie nie jestem sobą. Pod stadionem grał jakiś grajek i grał mega zaj e biscie i udało mi się z nim nawiązać kontakt wzrokowy i jestem z tego dumna. Zastanawiam się, czy to nie jest takie trochę podlizywanie, no ale trudno. Po prostu fajnie grał, a ja lubię dać ludziom odczuć jak coś mi się w nich podoba. Pojechaliśmy do domu, wróciłam i nigdy więcej nie spojrzę na Gunsów w ten sam sposób. Chce tam wrócić, może nie dzisiaj, ale kiedyś na pewno.
Dobranoc, lecę spać ❤️