೨౿ Losy Lusi, wiersze i Zielone Wzgórze
Salvete, Misiaczki!
Dawno z moich ust, a raczej palców na klawiaturze nie padło tu żadne słowo. Postaram się w miarę pokrótce wyjaśnić przyczyny tego niewytłumaczalnego zjawiska.
Ale od początku – trochę życia prywatnego i moich losów, które odciągały mnie od tworzenia.
Znalazłam nowe medium artystyczne, w którym czuję, że moja dusza romantyczki jest w pełni spełniona. Jest to dość ogólnie mówiąc rysowanie – konkretniej realizmu. Staram się przez hiperrealistyczne obrazy oddać zupełnie nierealistyczne idee i wizje.
Brakuje mi w moim codziennym życiu książek. Jako dziecko pochłaniałam różne dzieła codziennie bez wyjątku, ale żadna książka nie zostawiła w moim sercu tak pięknych wspomnień i takiego utożsamienia jak "Ania z Zielonego Wzgórza". Uwielbiam całym serduszkiem opisy przyrody w tej książce, jej zarazem melancholijny i zabawny charakter i przede wszystkim główną bohaterkę – jako że nigdy nie uznałam siebie za osobę szablonową, co sprawiło że nie byłam przez wczesne lata życia akceptowana wśród rówieśników. Byłam kimś odmiennym, tą dziwną dziewczynką, która zamiast spędzać dni w internecie woli czytać i wypowiada się w niezrozumiały sposób (czyt. ma większy zasób słownictwa właśnie dzięki książkom).
W ciągu paru miesięcy, gdy mniej się tu udzielałam zdążyłam niejako zakończyć rok edukacji (mimo że będę go powtarzać ze względów zdrowotnych), spotkać się z moją bratnią duszą, nawiązać dość silną relację z niegdyś tylko jednym z moich znajomych i uczęszczać na turnus terapeutyczny (który był niestety jednym wielkim niewypałem i sama z niego zrezygnowałam).
Dlaczego nie tworzę więcej wierszy? Otóż moja pasja została przez niewyjaśnione źródło przygaszona, jak świeczka na torcie urodzinowym dziecka, gdy za którymś słabym dmuchnięciem traci swój blask. Czy trochę zdemotywowały mnie opinie innych na temat mojej poezji? Zapewne. Ale nie jest to jedyna przyczyna. Niestety czasem zdarza się, że tracimy swoją małą iskierkę, która napędzała nasze zainteresowanie, sprawiała, że czuliśmy się spełnieni i po prostu pełni radości. I ja właśnie taką cząstkę mnie straciłam. Czy uważam to za nieszczęście? Absolutnie nie. Myślę, że to po prostu nieodzowna część dorastania – znajdujemy nowe pasje, a niektóre które wcześniej sprawiały nam ogromną przyjemność idą w zapomnienie.
Chętnie dowiem się, jak się czujecie i co jest Waszą małą iskierką w Waszych życiach. Pamiętajcie, że nigdy nie jesteście sami – ja zawsze jestem osobą, która wysłucha każdego Waszego słowa, jeśli tylko postanowicie mi zaufać. Jeśli tego nie zrobicie, to też będzie w porządku i nie mam nikomu tego za złe.
Wasza Lusia