೨౿ Wpis drugi – o wieczorach, sielankach, konstruktywnej krytyce, samozadowoleniu
Witajcie Misiaczki!
Witam Was tego pięknego wieczoru. Myślę, że nie tylko ja uwielbiam wieczory. Tylko wtedy czuję tak wyjątkowy i tak bardzo mi potrzebny w obecnej sytuacji wewnętrzny spokój, a co za tym idzie także wenę do pisania.
Wstawiłam właśnie napisaną przez ostatnie dni sielankę. Albo przynajmniej wiersz stylizowany na sielankę, mniej lub bardziej skutkujący. Bardzo dobrze czuję się w takim klimacie – stety lub niestety jestem ogromną miłośniczką przerostu formy nad treścią i wpychania wszędzie archaizmów… Nie widzę w tym nic złego, póki nikomu nie mam za złe konstruktywnej krytyki w tym temacie, a jak widać moje wiersze podobają się nie tylko mnie (a nawet bardziej niż mnie innym osobom). Pisanie sprawia mi radość, mimo, że depresja chciała mi ją odebrać. Skutecznie. Ale najważniejsze, że znowu zaczynam wygrywać, i to dzięki wierszom.
Uczę się odbierać konstruktywną krytykę. Nie przychodzi mi to z łatwością, jako osobie dosyć wrażliwej zarówno ogólnie, jak i na opinię innych. Przeraża mnie fakt, że komuś mogę się nie spodobać, w czyiś oczach moja twórczość, w którą wkładam całe serce będzie przeciętna. I tak właśnie dzielę się z moimi wierszami nie tylko tutaj, ale również z bardziej wprawionymi w tym ludźmi (przynajmniej za takich ich uważam). Moje samozadowolenie znacząco spadło podczas zadań interpretacyjnych moich wierszy… Cóż, a co za tym idzie, spadła moja motywacja do pracy.
Mam nadzieję, że czujecie się dobrze. Że korzystacie z każdego dnia, który jest przed Wami i tego, który wciąż trwa. Że odnajdujecie piękno w każdym z nich i w każdym momencie. I tego dziś Wam życzę.
Niezależnie od tego, przez co przechodzicie, jesteście ogromnie dzielni. Jeśli uważacie, że nikt nie jest z Was dumny, tu Was zaskoczę! Jestem dumna z każdej osoby, która to teraz czyta. Ja, realny człowiek, taki jak Wy.
Miłej reszty wieczoru,
Lusia 🫰