Zaczynam wstydzić się tego ze nadal jestem dziewczynka z zerówki która robiła wszystko by ludzie ja lubili. Ale zabierała się do tego w zły sposób – ze strachu zasypywała ich prezentami, usmiechami. Wszystkim co nie było szczere.
Boje się ze znowu się boje.
Ten strach nigdy mnie nie opusci.
Luźny wpis, co nie?

Dochodzi do mnie jak bardzo jestem sama.
Jestem sama bo sama na to sobie zapracowałam.
Leżę patrząc się w telefon i pytam sama siebie „co ja narobiłam?” – ale jest już za późno i ani pytania takie jak to ani pieniądze wrzucone do fontanny już nic nie zmienia.
„Jaka jestem?” – pytam innych a oni milczą. Mówię ze maja powiedzieć cokolwiek ale i tak nie odpowiadają.
Jestem złamana sama sobą.
Nienawidze samej siebie.
Mamo ja chce do ciebie wracać.
Błagam zabierzcie mnie stad. Ty mnie stad zabierz mimo tego ze jest szansa ze i ty masz mnie za idiotę.
Chce cofnąć czas… szkoda. Chciałam żyć tak by niczego nie żałować.
A jednak.