<Perspektywa Ann-Henriette>
Song: "yes & no" ~ XYLØ ♡
Sprzeczka Bucky'ego i Sam'a umiliła nam drogę do Madripoor'u nie obyło się bez kłótni, tych bardziej poważnych które prowokowała Trish. Na szczęście Helmut nie dał się w nie wciągnąć. Droga później zleciała za szybko, tak samo jak wszystko inne. A teraz? Jesteśmy bezpieczni a przynajmniej tak mi się wydaje. W czasie dyskusji, która rozwinęła się pomiędzy całą czwórką w salonie, zauważyłam jak Zemo który stał obok mnie, uśmiecha się.
– Co Cię bawi kochanie? – Zapytałam, a on pokręcił głową zwracając uwagę chłopaków, którzy dalej wymieniali między sobą szydercze uwagi, na temat tarczy Kapitana. Sam Stev rozmawiał z żoną bardzo luźno na wszelkie tematy.
– Kłócą się jak dzieci o zabawkę co nie pasuję do przestępczego świata Madripoor'u – Odpowiedział zyskując od nich zrezygnowane oraz pełne niechęci spojrzenia.
– A mogliśmy go nie zabierać ale nie chcieliście mnie słuchać – Marudził Sam.
– Coś masz jeszcze do dodania? – Zapytał opryskliwie Bucky, a ja przewróciłam oczami.
– Jeśli mógłbym coś powiedzieć.. – Zaczął mój mąż tak spokojnie i cierpliwie.
– Nie! Zamknij się! – Krzyknęli po raz pierwszy zgodnie Sam i Bucky. Do czego dołączyła również Holmes. Miałam już dosyć ich kłótni, ponieważ powinniśmy być skupieni na zadaniu, a wspólne różnice odłożyć na później. Choć rozpraszało mnie ciągłe spojrzenia Zemo na mnie. Podczas misji mamy być 100% skupieni. Dowiedzieliśmy się, że za wszystkim stoi Power Broker, który zatrudnił byłego naukowca Hydry do stworzenia dawek serum super-żołnierza. Doszło nawet do tego, że Sharon Carter uratowała nam życie, co nie znajdowało się w żadnym planie. Zaprosiła nas do swojego mieszkania, więc byliśmy wdzięczni. Nim się obejrzałam, Zemo już nie było tuż obok mnie. Rozejrzałam się leniwie i tak samo powoli ruszyłam w stronę łazienki, bo coś mi podpowiadało, że tam właśnie go znajdę. I znalazłam, leży w wannie, w ubraniu, myśli nad czymś a raczej myśli nie dają mu spokoju.
– Co się dzieje Löwe? – Kucnęłam przy nim.
– Trish.. – Wycedził przez zęby. Znów nie dajesz mu spokoju, wizjami?
– Skup się ma mnie, nie na niej. – Nie widzę nawet jego twarzy ale wiem, że jest zdruzgotany.
– Dawno nie rozmawialiśmy, może to dlatego, teraz gdy widzi nas razem, mści się ponownie? – Przetarł twarz dłonią, odwracając się w końcu aby na mnie spojrzeć. Oczy ma we łzach. O mój kochany.. Dotknęliśmy się czołami. Trwaliśmy tak przez kilka sekund.
– Przestała.. – Mruknął całkiem niespodziewanie. – Może to jakiś znak.. – Zaczął zmysłowym tonem mieszając dwa języki, co wpływa na mnie, za każdym razem, bardziej niż chce się do tego przyznać.
– Nie mam pojęcia, ale jak na byłego więźnia jesteś okropnie gadatliwy. – Zażartowałam, łapiąc go za rękę i spoglądając w oczy. Które już nie płakały teraz mogę powiedzieć, że mnie podziwiały bo Zemo nie odrywał odemnie swojego wzroku.
– *Bringe ich Sie in Verlegenheit? – Zapytał i już wiedziałam, że to koniec. Parę minut wcześniej był przerażony i poddenerwowany teraz.. Był… Skupiony tylko na mnie. Nic się już dla niego nie liczy. Nie patrz się tak na mnie Helmut, proszę..
– Fais quelque chose. – Skomentowałam speszona. Chodziło mi o to spojrzenie, ale Baron chyba zrozumiał to zupełnie inaczej niż ja.
– T'ai-je déjà dit qu'il était mignon quand tu étais si timide? ‐ Jego odpowiedź, aż wywołała, ciarki na moim ciele.
– Przestań, bo chłopcy naprawdę zaraz będą mieli siostrzyczkę.. – Mocno ścisnęła jego dłoń aby zwrócić jego uwagę. Udało się, zmienił spojrzenie, w końcu nie chce mnie tylko do jednego.. Dziękuję za okazaną łaskę Baronie.
– Mogę się na to zgodzić po przemyśleniu. – Usłyszałam i zamarłam, na co mężczyzna pocałował mnie w dłoń. Zawsze to robi, wyraz największej miłości w stosunku do mnie gdy w domu są jeszcze inny nie do końca sprzyjający mu ludzie. Łazienka oprócz oczywistego waloru higieny, zawsze była miejsce wyciszenia, odprężenia i swoistych rytuałów Helmut'a. A czasem też lekkich zwyczajów o strukturze erotyzmu.
– Nie możemy.. – Powiedziałam poważnie.
– Teraz to ja nie wiem o czym mówisz Kirsche. – Droczy się ze mną.
– Wiesz Baronie, doskonale to wiesz. – Uśmiechnęła się lekko, patrząc w te migdałowe oczy. Które teraz mam wrażenie chcą mnie zjeść a przynajmniej spróbować.
– Bite tygodnie wraz z nimi, tam w salonie. Nie masz czasem dość? Nie chcesz wrócić do tego co było przed tym jak nas w to wciągnęli? – Mówi bardzo konkretnie i rozumiem go choć mam jedno dość mocne ale… dla tego wszystkiego.
– Parę dni przed tym wszystkim mi Cię zamknęli.. Chłopcy ciągle pytali co stało się z tatą. Co miałam powiedzieć? – Nie puściłam jego ręki ani nie odwróciłam wzroku od jego tęczuwek, tak delikatnych i czułych w stosunku do mnie. – Może i mnie czasem drażnią.. – Zaśmialiśmy się obydwoje. – To pomogli mi Cię znów odzyskać, nie zamienię życia z Tobą nawet jakbyśmy musieli być teraz tutaj z przymusu, zdała od domu i naszych dzieci, bo wiem, że do nich wrócimy prędzej czy później. A życie bez przygód ale też i bez Ciebie nie sądzę aby byłona liście moich marzeń.

Tłumaczenie:
*Zawstydzam Cię?
*Zrób coś.
*Mówiłem Ci kiedyś że wyglądał słodko jak jesteś tak nieśmiała?

Ja i moje wypalenie pisarskie, nadal nic nie ruszyło a pinteresta przeglądałam, YT też jak pisać i w ogóle, a tu dziś urodziny córki Jeremy'ego, Happy Birthday Ava! 🎂🥳 jak to ten czas leci

<Perspektywa Ann-Henriette>
Song: "Eternity" ~ Alex Warren ♡♥︎
Widzę go tak załamanego, zranionego, ile bólu musiał znieść, przez ile prób przejść aby znaleść się w tym miejscu. Żałuję, że nie poznaliśmy się wcześniej, Lewku. W chwilach bez ran, gdzie nie istniało jeszcze cierpienie. Kiedy dzień następował z płynnością i spójnością, poranek zamieniał się w wieczór tak naturalnie, bez pośpiechu. Chcę zobaczyć ten uśmiech który tak rzadko widzę, na tej twarzy. Te znów pełne radości, śmiejące się oczy.
– Wiesz, że musimy przejść się do lekarza. – Położyłam mu delikatnie rękę na ramieniu.
– Nigdzie nie będę szedł. – Odparł twardo, odwracając się w moją stronę. – Nie muszę, mam swojego lekarza tutaj, w moim domu. – Spojrzał mi głęboko w oczy.
– Nie mogę wiesz to, bliskich się nie leczy. – Patrzę w tę przepiękne migdałowe oczy, od których nigdy już nie uwolnię wzroku. Nie mogę, nie chcę, nie tego… Chcę jego tylko jego.
– Nie potrzebuje terapii. – Powiedział opierając swoją głową o moją. – Jedynym czego potrzebuje jesteś Ty i dzieci. Nie chce nikogo więcej przy moim boku.
– Musisz brać leki, Trish Cię wykończy. – Głos mi się łamie, zaraz zacznę płakać, o nie wytrzymaj Ann, bądź silna. – Boję się o Ciebie, nie może Ci się nic stać nie wytrzymam tego.
– Moim lekiem jest bycie z Tobą. – Powiedział ściskając moje dłonie. – Każdego dnia, każdego poranka, wieczoru, miesiąca, roku, każdej godziny i minuty. Ty jesteś moim wybawieniem, moim najcudowniejszym lekarstwem.. na wszystko.
– Zawsze będę. – I stało się to czego tak nie chciała. Czuję pierwsze łzy cieknące mi po policzkach. Dlaczego to musi tak boleć? Nasza miłość nigdy nie powinna się wdarzyć, a jednak stała się rzeczywistością. To nawet nie powinno mieć miejsca. Okej może inni tak ale ja? Jaki ja daje przykład… 'Walcz o swoje córeczko' – Słowa mamy chyba się sprawdziły. Walczę nie zamierzając się poddać, ani na moment nie zwątpiłam, że jest jedynym czego pragnę.
– Meine Medizin. – Mruknął przy moim uchu. – Nie płacz bo zaraz ja się popłacze.
Przytulił mnie do siebie i tak trwaliśmy w milczeniu. Nasza miłość jest niebezpieczna będąc zaraz najpiękniejszym co mnie spotkało. Chcę być u jego boku, do końca, nikt tego nie zmieni.
– Nie mogłam lepiej trafić Helmut, zawsze byłeś tym dobrym, po prostu to wiem. – Wtuliłam się mocniej w jego tors. – Jesteś moim wybawieniem.
– Since I had you here with me.. – Śpiew w jego ojczystym języku jest czymś cudownym.
– But it feels like an eternity. – Dokończyłam zwrotkę.
♥︎♡♥︎♡♥︎
<Perspektywa Helmut Zemo>
Nigdy jeszcze nie spotkałem, aż do tamtego wieczoru… Kogoś tak ufającego mi bezgranicznie, tak troskliwego, opiekuńczego.. Po prostu dobrego. Moja delikatna nadzieja, wiara i siła. Dziękuję, że zesłałeś mi anioła stróża. 'Zawsze byłeś tym dobrym' – Może pora w to uwierzyć?
– Jesteś moją siłą Kirsche. Moją odwagą, nie boję się dzięki Tobie się już nie boję. – Powiedziałem to.. Chciałem powstrzymać łzy, nie udało się.. Już mam zaszkolone oczy. Oboje już płaczemy, dziękuję, że spotkałem w swoim życiu kogoś takiego jak Ty. ♡♥︎