[Tylko wpis na żale. Sam pesymizm. Muszę się wyżyć.]

Hej
1. Katastrofa z tymi lekcjami zdalnymi. Nauczyciele myślą, że sami damy radę zrobić więcej, niż z nimi na lekcji, ehh. Wczoraj byłam bardziej zmęczona niż po szkole, a po niemal całym dniu patrzenia w ekran prawie nie widziałam na oczy.
2. Oczywiście chodzę zirytowana tym wszystkim. Mama mówi, żebym się tak nie przejmowała, bo inni na pewno wszystkiego nie robią. Cóż, skoro co chwilę ktoś do mnie pisze, żebym my lekcje wysłała, bo mu się nie chce i zaraz go szlag trafi…
Mnie już trafił. Kilka razy.
A, zadania trzeba wysyłać na maile nauczycielom, więc nierobienie odpada.
3. Telewizja: „Wykorzystajcie CZAS WOLNY do integracji z rodziną i rozwijanie zainteresowań”. To jeden z elementów strasznie wkurzających.
Nie mam czego wykorzystywać.
4. I boli mnie to, że miałam nadzieję na rozluźnienie. Zapisałam się przez to do kilku konkursów, będzie żal, jeśli nie zdołam zrobić na nie prac.
5. Być może jedyny pozytywny element tego wpisu.
A nie. Jednak nie. Przepraszam, jeśli zrobiłam komuś nadzieję.
Mianowicie, cieszyłam się, że nie muszę się spotykać z klasą. „Cieszyłam” w czasie przeszłym. Bo dodali mnie na grupę klasową z Messengera. I co tam widzę? Przed dodaniem mnie była akcja „Z jakiegoś powodu usuńmy wiadomości”. Jedyna, jaka ocalała to „raczej nie będzie przegladać”.
Może mam paranoję, no ale.

Z niechęcią do życia
~ Misia
P.S. i z nadzieją, że nikt z mojej klasy tego nie przeczyta.

Świetnie po prostu!
Zwłaszcza jak baba na początku roku kazała nam kupić nie tą książkę co trzeba!
P.S. muszę też opracować łącznie trzy tematy z historii i WOSu + narysować storczyki dla babci na imieniny…