[głupi wpis o moich problemach na studiach, nic wartościowego]

Ten tydzień był okropny. Zajęcia od rana do wieczora, że po prostu nie ma kiedy odsapnąć, a co dopiero coś zrobić. Od tygodnia się nie wyspałam i nie zapowiada się, żeby kolejne były luźniejsze. Dodatkowo skumulowały się we mnie stres nadchodzącymi zadaniami i frustracja tym, że nadal nie mam przyjaciół w realu. A myślałam na początku roku, że dobrze mi szło, sama siebie zaskoczyłam, że moja nieśmiałość gdzieś się schowała… starałam zbliżyć się do kilku osób, ale przepaść zdaje się stawać coraz większa i większa. No i… niestety, ale nie zawsze można to olewać. Czasem grupka chociażby bliższych znajomych jest potrzebna, chociażby na projekty grupowe, których nagle wysyp się pojawił w tym semestrze. Głupi problem rodem z podstawówki – nie mam grupy. Potworzyły się one naturalnie, albo ludzie zapraszali innych. Mnie nie.
No cóż, w podstawówce to chociaż byłam przydatna, teraz to już nie ten etap, gdzie mogę być jedną z "tych mądrych", których to się bierze do grup chociaż po to, żeby robili te projekty.
Stres, zmęczenie i samotność. Nie polecam.
To straszne, że nie potrafię rozwiązać takiego trywialnego problemu. Jestem okropnie zawiedziona samą sobą.
I mam nadzieję, że jakimś cudem nie przeczyta tego nikt z moich studiów. Specyficzność sytuacji mogłaby pomóc mnie zidentyfikować…
Well. Przepraszam za to. Nie mam z kim nawet pogadać o moich głupich problemach.