~ zupełnie poważnie o księżniczce, która zniknęła ~

Ciężko mi o tym pisać, bo trochę muszę zaprzeczyć sama sobie i jeszcze raz przetrzepać to, o czym mówiłam już nieraz wcześniej, bo to jest, nie przebierając w słowach, w ᚺᚢᛃ ważne. Nie bawię się w hipokryzję, więc od razu zaznaczam, że tak, ciągle stoję murem za islamem i stać będę, bez względu na wszystko. Kluczowe – za islamem jako wiarą, nie religią.

Religia jest polityczna i nikomu już chyba nie trzeba tego faktu tłumaczyć. Każda religia. Niektóre, tak jak islam w Arabii, są upolitycznione jawnie i legalnie (w końcu znakomita większość państw arabskich działa na prawie szariatu), inne, jak chociażby polskie chrześcijaństwo, indyjski hinduizm czy islam w Bangladeszu, wbrew konstytucji. Z tym drugim zdecydowanie powinno się walczyć, do walki z tym pierwszym nie mamy prawa, ale prawda jest taka, że bez względu na pozory, religia i polityka będą się przeplatać. Będą na siebie oddziaływać. Choćby z tej prostej przyczyny, że obie opierają się na indywidualnych poglądach, a ludzie lubią manifestować swoje poglądy. Problem pojawia się wtedy, kiedy dochodzimy do granicy skali (wyjrzyjcie za okno), bo jakkolwiek cały rząd może, nie wiem, zbierać się co niedzielę jako kółko różańcowe, o tyle nie może, sytuacja łopatologiczna, zakazać wszystkim obywatelom jedzenia mięsa w piątki. Mam bardziej dosadne przykłady i wiecie jakie to są, ale nie o tym teraz mowa. Przydługim wstępem chciałam tylko wyklarować: jestem za wiarą. Wierzcie w co chcecie, obchodźcie święta, odprawiajcie msze, rytuały, mam to gdzieś. Ale zawsze będę przeciwko religii, bo religia zawsze będzie opresyjna i, przy okazji, konfliktowa. A konflikty religijne są, primo, krwawe i, secondo, nie do zakończenia.

A teraz do rzeczy. Pewnie już się wszyscy domyślają, o czym chcę powiedzieć, więc skoro już doczytaliście do tego momentu, to teraz mi proszę nie wychodzić. Nie będę bronić szejka. Wręcz mam ochotę pier*olnąć mu patelnią, bo to nie jest pierwsza próba ucieczki i Latifa to nie jest pierwsza kobieta z rodziny królewskiej ZEA, która próbuje zwiać i dostać azyl polityczny gdzieś w Europie lub Ameryce. Cokolwiek się tam dzieje, a dzieje się na pewno, będę po jej stronie. Gurls assemble, trzymamy się razem, tak? To, co mnie boli, to fakt, że o tragedię Latify obwinia się pewien ogół społeczeństwa, który jest absolutnie niewinny, a robi się to tylko dlatego, że przypadkiem tenże ogół da się utożsamić z religią, którą się u nas powszechnie demonizuje. Musimy na chwilę zapomnieć, że Latifa al Makotoum jest księżniczką i, przypadkiem, księżniczką Emiratów Arabskich. Cokolwiek jej zrobiono, nie ma to nic wspólnego z przeciętnym obywatelem/obywatelką Emiratów, przeciętnym muzułmaninem/muzułmanką czy nawet, do ᚲᚢᚱᚹᛇ ᚾᛖᛞᛉᛇ przeciętną rodziną. Powiedzmy to raz, a porządnie – szejk Muhammad JEST cholernym skur*ysynem i bardzo źle się stało, że taki człowiek reprezentuje kraj na arenie międzynarodowej. Ale ocenianie całego narodu, całej wiary muzułmańskiej czy całego arabskiego kręgu kulturowego na podstawie jednej osoby to cios w twarz dla tysięcy absolutnie niewinnych, dobrych ludzi. To tak jakby wziąć wszystkich Niemców za morderców, rasistów i antysemitów, bo jakiś jeden Hitler był taki, jaki był. To tak, jakby napluć w twarz całej Korei, bo w tej północnej siedzi sobie któryś już z kolei Kim.

Nie wybielam świata, okej? Czasami możemy winić ogół społeczeństwa. Nie wiem, Bangladesz na przykład. Tam można. Tam można się wkur*iać na ludzi, że wydają za mąż dziesięciolatki, że się godzą na korupcję, że biorą udział w hartalach i prostytuują własne dzieci, bo to faktycznie są rzeczy, które zależą od nich.

Ale skręca mnie, jak widzę nagłówki BBC albo NYT i tragedię, po pierwsze, kobiety, po drugie, rodziny, po trzecie, dynastii, którą przekształca się na oręż do walki z czymś, z czym walczyć nie trzeba, a wręcz nie wolno. Walczcie z opresją, walczcie z przemocą domową, tak, do cholery. Ale nie walczcie z kulturą i nie klasyfikujcie wiary jako zbrodni, bo (znowu) poleje się tam krew. Ja wiem, w piasek szybko wsiąka.

A Latifa, gdziekolwiek teraz jest, jakkolwiek się czuje i cokolwiek robi – trzymaj się, sis. Po prostu, cholera, trzymaj się.

Dziękuję, wszystko z mojej strony, Można zostawić 🌙 pod spodem i się rozejść, a ja tu tylko dopiszę bezsensowny hasztag.
#justiceforlatifa
🌙

A.

~ to ciągle ja ~

Kiedy teraz wracam do tamtych dni, nic właściwie nie wydaje się do końca realne. Miałam pewnie jakieś siedem, góra osiem lat i wszystko było, no wiecie… proste. Skończył się rok szkolny, przyprowadzono nas w samo południe (ktoś też ma teraz ochotę na maraton starych westernów?) na betonowy plac przed bocznym wejściem szkoły, ustawiono w dwuszeregu i dziwną kombinacją syków i wrzasków zmuszono do zachowania ciszy. Pewnie ktoś coś mówił, rozdawał świadectwa, ale wtedy na takie drobiazgi nie zwracało się uwagi. Ja też nie zwróciłam – pamiętam za to, jak zmęczeni słońcem usiedliśmy na betonie, łamiąc paznokcie na pęknięciach płyt i drąc rajstopy, nie przejmując się tym, że spod podwiniętych spódnic widać nam bieliznę albo że białe koszule wymykają się na wierzch, co przecież na pewno nas niesamowicie pogrubiało. Umieraliśmy z gorąca, dusiliśmy się w napływających z ulicy spalinach, ale było fajnie. Wracało się wtedy do domu prawie w podskokach, po drodze kupując na targu „pingwinki” (honestly, lody mojego dzieciństwa) po złotówkę i chyba czuło się, że są wakacje. A parę dni później rodzice wywozili mnie na wieś do babci i, śmiejcie się, ale to było jak podróż życia. Nie jestem już nawet w stanie stwierdzić, czy faktycznie to pamiętam, czy to sztuczne wspomnienia ze zdjęć, ale gdybym się skupiła, może dostrzegłabym taką małą, kluskowatą siebie w białym kapeluszu i okularach przeciwsłonecznych zasłaniających pół twarzy, trzymającą z dumą walizkę, całą dla mnie. Wsiadaliśmy do samochodu, skórzany fotel, już nagrzany od słońca, palił w uda, powietrze było duszne i gorące, ale kogo to obchodziło? Było lato, świat wydawał się ledwie w połowie rzeczywisty. Zresztą sama podróż też miała w sobie to coś – nie było jeszcze autostrady, więc trzęśliśmy się na drobnych wiejskich dróżkach, w cieniu dębowych lasów, które rosły w okolicy, zanim postawiono tam domki letniskowe. A potem jechało się długo, długo prosto, wzdłuż strumyka, który dzisiaj jest już zlepkiem błota i foliowych reklamówek; i widziało się długo, długo nic, nie licząc pól wściekle zielonych od niedojrzałej pszenicy i łąk ogrodzonych starymi, dobrymi, malowanymi na biało płotami. Dzisiaj ogrodzenie jest z siatki i chociaż ciągle można obserwować pasące się po drugiej stronie krowy i konie, to nawet pastwiska straciły swój urok. Wreszcie dojeżdżało się do rozstajów, gdzie stał krzywy, drewniany krzyż, skręcało się w prawo, potem w lewo i wreszcie dojeżdżało się do wzgórza, na które prowadziła śmieszna, kręta i dziurawa droga. Warto było się pomęczyć i wjechać na samą górę. Za wzgórzem były już tylko pola słoneczników, porastające to, na co Szkoci mówią „rolling hills”, a na co u nas nie ma dobrej nazwy. Była pełnia lata, niebo było tak niebieskie, jak to się tylko latem zdarza, sosnowe lasy na skraju horyzontu prawie czarne, a cała reszta była po prostu morzem słoneczników, błyskających o zachodzie słońca żywym złotem. Tego miejsca też już nie ma, w zasadzie kiedy dzisiaj patrzy się na odwierty, ciężko przypuszczać, że coś takiego w ogóle mogło istnieć. Może zresztą nie istniało, może to tylko taki sen, który śnił się tej małej klusce w błękitnej sukience i białym kapeluszu. Może to wszystko nigdy się wydarzyło. Ale nawet jeśli, to ja i tak zawsze będę lubić słoneczniki. I nie obchodzi mnie, że jest cholerny środek zimy, że to nijak nie pasuje i że być może właśnie trochę popsułam sobie humor. Po prostu… po prostu poadorujmy sobie słoneczniki, okej?🌻

Dobra, starczy nostalgii. Ogłaszam szereg zmian na tym szarym zakątku internetu = idę ponownie męczyć moderację o możliwość pousuwania starych wypocin, bo na „Smoczą Krew” (i inne, nawet gorsze rzeczy) nie mogę już patrzeć. A potem będą słoneczniki i perseidowe noce.

Interpretujcie jak chcecie i zostawcie po sobie swojego ulubionego kwiatka (si, kaktusy też się liczą).

~A.