Umie ktoś naprawiać ekspres do kawy?
Nie dość, że uruchamiam to ustrojstwo raz na ruski rok, bo nie przepadam za tymi wszystkimi latte i cappuccino, bo to conajwyżej koktajl do wypicia po 16, żeby rodzice i znajomi nie czepiali się mnie, że piję kawę o tej godzinie. Jeśli mówię, że chcę kawę, znaczy, że mam niedobór kofeiny w organiźmie, a tam jest jej tyle co nic.
Dzisiaj pierwszy raz od dawna zachciało mi się kawy z ekspresu, bo od rana wypiłam już dwie zwykle i uznałam, że należy trochę zwolnić. Mleko nalało się kurcze normalnie, a tu nagle kawa zaczęła mi pryskać na całą kuchnie i była dosłownie wszędzie tylko nie w kubku. Pomyślałam sobie, że w sumie to jak dawno był nieużywany, to może wypadałoby go odkamienić czy coś, ale to zawsze informowało o takiej potrzebie, a teraz żadna lampka mi nie mrugała.
Złośliwość rzeczy martwych po prostu. Obijałam się cały ranek, to teraz mogę sprzątać kuchnię, oczywiście.

W każdym razie, witam was moi drodzy w kolejnym odcinku serii dzień jak codzień z Caramelo. Życie mnie nie znosi.

Choć nie tak zupełnie, bo teraz mogę zacząć wstawać sobie z łóżka jak te księżniczki Disneya, kiedy słońce wpada do pokoju przez zasłony, ptaszki ćwierkają, a ja jestem w genialnym humorze. Z tym, że ptaszki mi nie ćwierkają, a słoneczko nie wpada przez okno, bo kurde leje od wczoraj, ale no. Chociaż jedna rzecz się zgadza.

Slow mornings mi służą, bo w przeciągu dwóch dni przeczytałam 150 stron książki, co jest sporym wyczynem jak dla mnie, uwierzcie. Zdążyłam sobie zrobić też maseczkę na twarz i chciało mi się zmarnować 20 minut na zrobienie idealnych kresek na powiekach (wystarczająco ostrych, by zabić faceta, jak mawiała Taylor Swift (albo Bailey Mitchell z "Stawiam na nas")), a nawet powróciłam do swojej pseudoksiązki, kończąc rozdział oraz dopisując kilka akapitów do Klubu. Było tak pięknie, że oczywiście, że coś musiało się schrzanić i padło na ekspres.

No ale dlaczego jestem w tak wyśmienitym nastroju? 80% z angielskiego ustnego i 90% z polskiego ustnego zrobiły swoje (tak plus minus te procenty, bo niestety podają wyniki w punktach, które mi po gówno się przydadzą, a ja z matmy jestem tak dobra, że musiałam sprawdzać w necie jak się liczyło procenty 💀). Podstawową maturę mam za sobą (już nawet powiedziałam nauczycielom, że zobaczymy się w sierpniu, bo średnio swoją matmę widzę. Z reszty jestem dumna), angielskiego rozszerzonego nawet nie pamiętam tak mnie zmęczył, ale chyba poszło mi okej, nie wiem. A jako, że w sumie to został mi tylko polski, na który mądrzejsza niż teraz jestem chyba już nie będę, mam więcej luzu i spokoju w sobie.

Propo polskiego, GÓRĄ EDEK!!
Wiem, że połowa z was jest w takim wieku, że nie rozumie mojego wybuchu, ale to było pierwsze co powiedziałam po wyjściu z sali po polskim i wszyscy już mi gratulowali zdania (wtedy jeszcze nie znałam wyniku). Cóż, powiedzmy, że wylosowałam marzenie każdej osoby, która siedziała tam ze mną na korytarzu i nie jest mi z tego powodu przykro. Zasługuję na trochę szczęścia w życiu, tak?
A "Górą Edek" jest najlepszą lekturą/opowiadaniem jakie w życiu przeczytałam i gdy dotrzecie już do tego momentu edukacji, zrozumiecie moją ekscytację. Zaspojleruję wam od razu, że kierowca Forda jest chamem, który zablokował miejsce parkingowe kierowcy Fiata, a ja, jako kierowca Fiata, potrafiłam bardzo mocno się z tym utożsamić.

Wszystko byłoby pięknie, gdyby nie ta pogoda, ale cóż, nie można mieć wszystkiego, prawda? A szkoda, bo wpadłam na ambitny pomysł nauczenia się "tańca" na desce (za dużo internetu, dobra? Widziałam laskę, która to robiła i ekstra to wygląda, haha), a w domu to raczej średnia nauka, jak ja przed chwilą dosłownie zalałam kuchnie, a tylko chciałam zrobić sobie kawę. Co będzie jeśli zacznę tu ćwiczyć. Chyba od razu mogę szukać sobie nowego domu.

W każdym razie, powoli postaram się wrócić do żywych, ale słowo "powoli" jest tutaj kluczowe. Z tego miejsca pozdrawiam swoich rodziców, którzy pewnie jeszcze dziś mnie zabiją, jak już im powiem o ekspresie i może zmienią zdanie, co do tego, co zaraz napiszę, ale jako, że jako nieliczna z moich znajomych mogę sobie pozwolić na korzystanie z tych ostatnich wakacji życia, będę miała troszkę czasu, ale troszkę, bo już jestem umówiona z ekipą na przedstawienie "Balladyny". Zaproszenie dostałam od brata swojej koleżanki, który gra tam Skierka, oznajmił mi, że prawdopodobnie pofarbują mu włosy na kolorowo, a ich wersja tej zacnej historii będzie zawierała telefony i przybycie Xeny Wojowniczej Księżniczki i nie ma kurcze opcji, żeby mnie to ominęło.

W każdym razie, może i mogę zrobić sobie wakacje, ale i tak myślę trochę o pracy i pewnie mimo wszystko bliżej sierpnia zacznę się za nią rozglądać, bo tak jak wielokrotnie powtarzałam, nienawidzę się o nic prosić, zwłaszcza o pieniądze. A moja mała dusza delulu już sobie wyobraża jakieś wydawnictwo czy coś. Ahhhh.

No i, co do powrotu do życia, przydałoby się ogarnąć ten Klub i może coś jeszcze, bo trochę lipa, że w pierwszych dwóch latach istnienia tego konta zdobyłam 300 obserwacji, a teraz od lat trzech stoję przy 400, hah. Nigdy nie zależało mi na liczbach, bo piszę dla siebie i dla tych aktywnych użytkowników, nie dla tysiąca kont w stylu "zaobserwuję każdego". Po prostu to uświadomiło mi trochę, że chyba przestałam się aż tak dobrze rozwijać jak kiedyś i jest to poniekąd kwestią tego, że dorosłam i nie mam już tyle czasu na siedzenie tutaj, a jednak nie chciałabym całkowicie osiadać na laurach i odpuszczać. Jak już coś robię, to fajnie zrobić to dobrze i choć minimalnie się zaangażować.

W każdym razie, daję wam przestrzeń do poopowiadania co tam u was słychać.

A ja w ramach rekompensaty podsyłam wam spojler Klubu 👇🏻

Kocham was 💋
— Caramelo 🪐