Cześć misie!
Ten rok był dla mnie pełen zawirowań i stresów. Zaczął się dla mnie nie najlepiej pod względem prywatnym, co bardzo mocno odbiło się na mojej aktywności, która spadła do zera. Pamiętam, że jeszcze w marcu spisywałam rok 2025 na straty, aczkolwiek już w czerwcu, zaczęłam inaczej patrzeć na pewne sprawy, a pech obrócił się na moją korzyść.
Rok na tej stronie liczy się dopiero od listopada. Pamiętam, że jeszcze w styczniu trochę tu zaglądałam, aczkolwiek moja aktywność i tak była bardzo malutka, a już gdzieś w lutym zniknęłam bez śladu, musząc poukładać sobie pewne sprawy w głowie.

Teraz, z perspektywy czasu, nie uważam tego roku za tak tragicznego. Nauczył mnie, że jeżeli naprawdę czegoś chcę, nie mogę się tak łatwo poddawać. Pozwolił mi przeanalizować swoje życie i choć nadal nie wiem, co chciałabym robić po skończonej szkole, wiem jedno – nie chcę stać w miejscu. Chcę się rozwijać, zarówno pod względem mojej aktywności fizycznej, która nie oszukujmy się, jest zerowa (każdego dnia dziękuję Bogu za geny, które dały mi szybki metabolizm po rodzicach, choć dużo ludzi mnie przez to… Nie chcę powiedzieć hejtuje, bo to bardziej takie czepianie się, you know. Komentarze typu: ty to nie powinnaś nosić obcisłych ubrań ani topów, bo wyglądasz niezdrowo albo ty to w ogóle nie jesz, podczas gdy ja dosłownie sama zjadam całą średnią pizzę), jak i pod względem mentalnym. Chcę pisać – przez czas swojej przerwy zauważyłam więcej błędów. Bardziej otworzyłam się przed znajomymi, rozmawiając z nimi o książkach i muzyce, czego wcześniej nie robiłam, bojąc się, że zostanę oceniona za swój gust. Dzięki tym rozmową, poznałam ich punkt widzenia. Dlatego teraz staram się pracować nad stylem, ograniczając "blondynki", "brunetki" i "niebieskookich" do minimum. Uczę się, że czytelnicy nie mają sklerozy i nie muszą czytać dziesięć tysięcy razy tego samego opisu i że nie są ślepi i zauważają luki fabularne. Uczę się, eksperymentuję, ponieważ chcę być lepsza i być może dojść do takiego momentu, w którym przestanę wstydzić się własnego pisania i zaprezentuję swoje prace osobom, które znam także w realu.

Poza tym, odkryłam nowych artystów, nowe gatunki muzyczne, które bardzo wpłynęły na moją samoocenę i sposób ubierania się. Owszem, nadal jestem white girl music girlie, aczkolwiek koleżanki k-popiary (totalnie nieświadomie, nie kazały mi tego słuchać ani nic) wprowadziły mnie trochę w ten świat, a dzięki temu zaczęłam planować sobie poranne rozciąganie i więcej ćwiczenia układów w pokoju, choć na razie kończy się to tym, że czuję się cringowo i cieszę się, że nikt tego nie widzi, haha (ciężko mi uwierzyć, że kiedyś serio chodziłam na taniec współczesny. Aż przez rok! Hah). Ale bycie eyekon, engene, monstiez, dayone (proszę mnie nie oceniać) i jakkolwiek fandom MEOVV się nazywa mocno wpłynęło też na mój światopogląd, za co jestem trochę wdzięczna.

Podsumowując, wiele się wydarzyło w tym roku.
—> zdobyłam prawo jazdy;
—> otrzymałam dyplom technika fotografii;
—> zmieniłam trochę styl ubioru;
—> zaczęłam więcej eksperymentować z wyglądem (kolor włosów, nowe fryzury, makijaże), szukając w tym siebie;
—> stałam się (odrobinkę) pewniejsza siebie;
—> i znalazłam rzeczy, które dają mi szczęście i uspokajają w trudnych sytuacjach.

Mam nadzieję, że rok 2026 nie zniszczy mnie od samego początku, a ta dwójka z przodu nie będzie tak straszna, jak ją sobie wyobrażam. Mam nadzieję, że odnajdę swoją drogę, poznam nowych ludzi, być może zacznę pisać coś dłuższego (opowiadanie albo nawet książkę) i w przyszłym roku, 31 stycznia odezwę się do was jako zupełnie inna osoba, być może nieco lepsza.

Więc życzę wam, moi drodzy, masy szczęścia, radości i zdrowia. Wierzę, że uda wam się spełnić marzenia, zrobić coś dla siebie i dotrzymać wszystkich postanowień (choć wszyscy wiemy, że różnie bywa). Kocham was do księżyca i saturna i mam nadzieję, że w przyszłym roku spotkamy się w tym samym, jak nie powiększonym składzie.

I choć nienawidzę Sylwestra całą sobą, gdyż nie cierpię hałasu, a fajerwerki to dla mnie (i dla Tadzia. Pamiętacie jeszcze Tadeusza? Macie pozdrowienia od niego. Was lubi bardziej niż mnie, która go wyczesała i teraz siedzi w klatce ignorując wszystko co do niego mówię. Króliki tylko wyglądają na urocze. Miałam dwa – oboje tak samo charakterni) są prawdziwą katorgą. Wspominałam już też, że moją ulubioną piosenką świąteczną jest ta Sabriny, w której śpiewa, że nie lubi świąt i czeka aż się skończą? Haha.
Mimo to, mam nadzieję, że wy spędzicie go w miłym gronie, w którym będziecie chcieli spędzić cały rok. I że dla mnie ta noc nie będzie tak straszna.

— wasza Caramelo 🪐