Witajcie
Chciałam się podzielić tym, co się działo ostatnio w moim życiu. Mimo poprzedniego wpisu na temat ukończenia książki, to nie było tak kolorowo za kulisami.
Więc, udało mi się skończyć książkę, pamiętam, że napisanie ostatnich rozdziałów zajęło mi jakiś tydzień, do dwóch tygodni, nie jestem pewna. Ale wtedy chciałam oderwać się od problemów, a wena tak uderzyła, że uznałam, że wykorzystam ją w pełni.
A co się działo? Postaram się odpowiedzieć w jak największym skrócie:
– zrobiłam sobie tatuaż (pod biustem, bez wiedzy mamy, obie te informacje są ważne w tej historii). Pieniądze pożyczyłam od jej ówczesnego partnera za jej plecami. I wysłałam mu po wszystkim zdjęcie, na co dostałam wiadomość zwrotną "Bez koszulki poproszę". Domyślacie się, jaka była moja reakcja. Wszyscy z mojego otoczenia dali mi wsparcie, mówili otwarcie, że to zboczone. Ale gdy w końcu zadzwoniłam do mamy? Próbowała go początkowo bronić, zrzucała na mnie winę (i robi to do teraz, chociaż niby przepraszała mnie za swoje słowa) i straszyła sprzedaniem samochodu
– na chwilę zerwałam ze swoim chłopakiem. W skrócie, oboje zawiniliśmy w relacji, on miał prawo do frustracji, ja też, ale tu fakt, on nie do końca próbował zrozumieć mój punkt widzenia. Na szczęście jednak jego mama przemówiła mu do rozsądku i jesteśmy teraz razem. Może nie szczęśliwsi (do tego dojdę jeszcze, bo to nie jego wina), ale wspieramy się.
– większość moich znajomych i przyjaciół odwróciło się ode mnie. Z większością kontakt urwał się naturalnie, z innymi były dramy w trakcie wakacji lub wcześniej. Ale jedna sytuacja mnie boli, bo druga strona zwyczajnie nie potrafi zrozumieć mojego przytłoczenia tym, jak wyglądały moje wakacje (mimo że znał moją sytuację), a jego jedna koleżanka uznała, że świetnym pomysłem będzie mnie zwyzywać wyłącznie za to, że staram się spędzać więcej czasu z chłopakiem, bo "ludzie nie zmieniają się o 180 stopni". I tu jest problem – mój chłopak zawsze starał się poświęcać mi dużo czasu i to, jaki jest aktualnie, to nie kwestia ogromnych zmian, a po prostu zmiana podejścia nie tylko do mnie, ale do spraw z uczelnią i podobne.
– w dodatku mam kilka niezdanych egzaminów. Przez wakacje liczyłam, że nauczę się na to wszystko, ale przy nawale problemów, zwyczajnie nie miałam siły.
Sumując to wszystko? Doprowadziło mnie to do stanu, że coraz ciężej było wstać mi z łóżka i zrobić coś produktywnego. Nie chcę mówić w pełni, do czego doprowadziło to wszystko, ale możecie się domyślać (to jeszcze depresja nie jest, spokojnie). Ale mam ogromny zanik motywacji, aktualnie po prostu żyję z dnia na dzień, bez większych planów.
Zamierzam przejść się z tym do specjalisty. W kwestii egzaminów, mam również plan, co zrobić z nimi (przedłużanie sesji lub warunki) i zwyczajny odpoczynek. Na szczęście rodzina mojego chłopaka bardzo mnie wspiera w mojej sytuacji i pozwolili mi się do nich przeprowadzić, żebym więcej nie musiała z moją toksyczną matką mieszkać i żyć na jej warunkach. Powoli się wyciszam, ale jeszcze trochę drogi mnie czeka.