To Twój Świat. To Twój Dom.

Rok 2051. Poznaj Valeriję. Bardzo lubi malować. Wczoraj namalowała pięknego nosorożca. Niestety zna te zwierzęta tylko ze starych zdjęć, ponieważ nosorożce wyginęły już kilkanaście lat temu. Kłusownicy zabijają i będą zabijać. Świat będzie tracił to, co ma najpiękniejsze. To się będzie działo.

Rok 2020. Hej, chwila, to już zaraz! Zaraz? Teraz! Ten chłopiec nie ma imienia. Jego rodzice zostali zamordowani przez syryjskich żołnierzy. Znaleziono go umierającego z głodu na ulicy, ale lekarzom ONZ jakimś cudem udało się go uratować. Zobacz, teraz wygląda już znacznie lepiej, choć wciąż jest niedożywiony. Miał szczęście. Tysiące takich jak on nie otrzymało pomocy i umarło na zakrwawionym chodniku. To się dzieje. Zabijają i będą zabijać. Nie przestaną. To się będzie działo.

Rok 2029. To jest Diego. Choruje na astmę i apopleksję. Każdego dnia wychodzi ze swojego domu w Madrycie ze świadomością, że może nie wrócić. Że jego serce bez konkretnego powodu przestanie pracować. Adrenalina zostanie podana zbyt późno. Jest jeszcze mały, ale rozumie zagrożenie. Boi się. A w powietrzu krążą pierwiastki, z których każdy może okazać się zabójczy. Smog będzie nas truł. To się będzie działo.

Rok 2074. Shanda właśnie straciła dom. Należała do ostatniego indiańskiego plemienia, które pozostało w dolinie Amazonki kultywując tradycje przodków. Nikt nie sądził, że rabunkowa gospodarka kapitalistów zapędzi się w sam środek dżungli. Tymczasem z Amazonii pozostało już tylko kilkanaście hektarów, a tam, gdzie kiedyś pięły się wysokie drzewa, teraz rozciągają się pola trzciny cukrowej i plantacje. Krewni dziewczynki zostali zamordowani lub przesiedleni, a ona nie ma pojęcia, co się z nią stanie. Lasy deszczowe będą wycinane. Świat będzie tracił bezcenne gatunki. Ludzie będą tracić swoje dziedzictwo. To się będzie działo.

Myślę, że nie chcesz już iść dalej. Ale najsmutniejsza prawda jest taka, że nie trzeba wybierać się w przyszłość. Kiedy jesteśmy? W roku 2019. Gdzie jesteśmy? Na Ziemi. W domu. Konkretnie na plaży na Malediwach. Ładna?

Australijska plaża, dziś nie będziemy się opalać. Ponad 130 martwych wielorybów. Zabił je plastik.

Fiordy Svalbard, Norwegia. To my go zabiliśmy. Umierał z głodu, szukał miejsca na polowanie. Nie zdążył znaleźć. Gdyby nie fabryki produkujące gazy cieplarniane, które powstały na tych terenach, ta ziemia byłaby skuta lodem. Kolonie fok pozostałyby w dawnych wodach. Niedźwiedź by żył. To nasza wina.

Midway, Północny Pacyfik. Plastik zabił albatrosa od środka. Zwierzę umarło w męczarniach. To nasza wina. A Ty i tak wyrzucisz na ziemię tą plastikową zakrętkę, niezupełnie świadomy tego, że staniesz się mordercą.

National Forest Willamette, Oregon. 99% tego lasu już przestało istnieć.

Kenia. Wiesz dobrze, że to nie lew zabił tego słonia. To my jesteśmy potworami mordującymi dla zabawy i zysku. Kłusownicy, którzy sprzedali nawet własne serca.

Okolice Żółtej Rzeki, Mongolia. Oddychanie jest tam praktycznie niemożliwe. Trujemy sami siebie.

Meksyk, 20 milionów ludzi w jednym mieście. Jest nas tak dużo, że na resztę świata brakuje miejsca. Albo po prostu nie chcemy go oddać.

Norwegia, potężne lodowce płaczą, zamieniając się w wodospady.

Hektary dziczy za nasze pierścionki - kopalnia w Mirnym w Rosji, największa na świecie kopalnia diamentów. Nosimy na palcach zagładę świata.

Składowisko w Akrze, Ghana. Tak, to są europejskie odpady elektroniczne. Trują tak samo, tylko gdzie indziej.

Tar-rich w prowincji Alberta w Kanadzie - zielona tajga zniszczona przez odpady górnicze. Żegnajcie, lasy i jeziora.

To Twój Świat. To Twój dom. To się dzieje. I nie przestanie się dziać ot tak. Musimy działać.