No więc, mój sen:
Siedziałam sobie z Rondlem w sumie nie wiem gdzie, i Rondel zaproponował, żebyśmy poszli na mecz zbijaka, i zaczął szukać meczy zbijaka w internecie i jakiś znalazł, no to poszliśmy. Mecz był na trójkącie Bermudzkim, ale jakimś cudem dotarliśmy tam stopami xd. No i okazało się, to to będą Rycerze świtu vs Demony xd
No i usiedliśmy na trybunach ale nikogo poza nami nie było. Rondel wytrzasnął skądś popcorn i zaczął się mecz. I Seth rzucał se piłkę z Graulasem, a Kendra wzięła inną piłkę i rzuciła nią w Gorgoga i on umarł xd
Stwierdziliśmy, że mecz się skończył i sobie poszliśmy. Stwierdziliśmy, że poszukamy jakiejś nowej cywilizacji i wyruszyliśmy w kosmos na gryfach xd. I polecieliśmy na Neptuna i tam byli jacyś dziwaczni ludzie, którzy uważali rondle za święte przedmioty I ja nazwałam Ronodina Rondlem i oni wtedy uznali go za boga i chcieli zabić go świętym rondlem żeby trafił do krainy rondli.
Ale wtedy przylazł Vader i zaczął wszystkich zabijać a ja i Rondel uciekliśmy na gryfach.
Potem przylecieliśmy na gwiazdę śmierci, i tam jakieś kucyki pony (nie rozpoznałam większości, ale były tam chyba Luna i Rainbow dash) i Ahsoka i Luke i Baby yoda jedli podwieczorek, i chcieliśmy się do nich dołączyć, ale gryfy porwały żareło i uciekły, więc utknęliśmy na gwieździe śmierci xd
Koniec

Tjaa, moja wyobraźnia jest porąbana xd

Mój brat to agresywny, uzależniony od grania debil.
Nienawidzę go.
I teraz to mówię serio, gufno mnie obchodzi, że jest moim bratem
Wszyscy mi powtarzają że powinnam go kochać bo to rodzina i wogle. Ale czemu mam go kochać, skoro czasy, kiedy był wartościową osobą minęły tak dawno temu, że już ich nie pamiętam?
A zwłaszcza, że nasza konwersacja zazwyczaj wygląda tak:
Ja: *mówię coś*
Mój brat: *zajęty graniem na kompie* wiem. Odfal się, ku*wa.

Właściwie, to mam trudności, żeby przypomnieć sobie te chwile gdy robiłam coś z nim bez kłutni, a i takie zawsze kończą się tym, że brat się wkurza bo coś nie jest tak, jak on chce.

Podsumowując, nie kocham mojego brata. W żaden sposób. A fakt że to jednak rodzina nie ma znaczenia.
Musiałam się wyżalić. Dziemkuje za wysłuchanie.