Witajcie zbłakani wędrowcy! ✨️

Mój ostatni sensowny element treści na tej stronie pojawił się 3 lata temu z tego co widzę. Powiem wam, że bardzo dużo działo się przez te 3 lata
☆Byłam w górach (nawet ze 2 razy)
☆Doznałam pierwszych miłości, obecnie jestem od prawie roku w szczęśliwym związku
☆Stałam się lepszą tancerką, moja technika i styl poszybowały w górę
☆startowałam w kilkunastu konkursach naukowych
☆I nie tylko typowo naukowych, ale też strażackich
☆ byłam na spotkaniu z astronautą
☆i odnalazłam swoją kosmiczność – gwiazdy i wszechświat to idealny sposób dla mnie na wyrażanie siebie
☆kupiłam GOW (2018) – jestem w trakcie robienia fabuły, zostało to zawieszone na razie ze względów naukowych
☆byłam na wymianie w Niemczech (a nawet na dwóch!)
☆Tworzyłam kółko turystyczne
☆Byłam też od początku członkiem szkolnej drużyny cheerleaderskiej
☆dowiedziałam się że uwielbiam dostawać kwiaty
☆Poznałam licznych nowych przyjaciół, a bardziej nie tyle licznych co oddanych.
☆zmienił się cały mój styl, charakter, jestem zupełnie inną osobą – o tym więcej później.

Jak patrzę teraz z perspektywy, zakładając tu konto byłam wchodzącą w nastoletniość dziewczynką, szukającą siebie i odpowiedniego otoczenia. I znalazłam siebie oraz odpowiednie otoczenie. Co prawda niekoniecznie tutaj, życie toczy się różnymi ścieżkami. Ale zaraz zaraz, Wera, czemu akurat dzisiaj po tych 3 latach dajesz znak życia? Otóż moi drodzy, są ku temu naprawdę przełomowe powody. Skończyłam liceum jakieś dwa tygodnie temu (z nagrodą dyrektora btw), skończyłam też 18 lat – dorosłość jest jak na razie niezbyt odczuwalna (pani kasjerka nie pytała mnie o dowód w sklepie jak kupowałam pierwsze alko :c). I piszę matury, cudowne matematyczno-fizyczno-angielskie rozszerzenia, a po tym zaczną się studia. Zamknęłam pewien rozdział w życiu, choć ostatecznie zamknięty będzie po fizyce 19 maja. Dużo w nim było eksperymentów, szczęścia, wsparcia, ale też smutków i łez. Na wakacje idę do pierwszej w życiu pracy, mam też w planach kilka wyjazdów mniejszych i większych. Dziś pokój mój pachnie kwiaciarnią, słodko niczym miód pitny.

Po co ja się produkuję, biorąc pod uwagę to że przeczytają to może ze 3 osoby? Dla siebie, czuję wewnętrzną potrzebę podsumowania wszystkiego, ale też poinformowania przestrzeni internetu o tym co się ze mną działo przez tą przeciągającą się nieobecność. Kto wie, może za kolejny długi czas pojawi się notka że rzucam studia, albo wręcz przeciwnie – że skończyłam je wyróżniająco? Czas pokaże.

Ta stronka była sporą częścią mojego życia, tutaj poznawałam pierwszych ludzi spoza mojej ciasnej, wioskowej społeczności. Teraz mam znajomych rozrzuconych po całym kraju, bliżej i dalej, nawet miałam okazję odwiedzić kolegę w Krakowie (przypominam, jestem z lubuskiego). Znalazłam sobie przyjaciółki, chłopaka który dał mi najwspanialszy prezent jaki mogłam sobie wymarzyć na tą osiemnastkę, licznych znajomych, sympatyczną społeczność szkolną, przemiłych nauczycieli, zwłaszcza wspaniałego pana od fizyki, którego ciągle męczę, a jednak działa ze mną i mnie wspiera w tym wszystkim.

I tutaj apel do Was moi drodzy. Ja nie bywam na tej stroneczce praktycznie w ogóle, dlatego utrzymywanie kontaktu stosuję raczej na instagramie. Jeżeli jesteście chętni, zainteresowani to puśćcie wiadomość na priv, chętnie się podzielę moim kontem i nadzieją na odbudowanie starej relacji, bądź stworzeniem czegoś absolutnie nowego.

Dziękuję wam za to że byliście, i nadal jesteście. I przyjmij wyrazy mojego zdziwienia, osobo która zaobserwowała mnie 4 dni temu. Nie wiem dlaczego, nie wiem czy po prostu nabijasz ilość czy coś Cię serio zaciekawiło, ale no. Miło.

Jak przypomnę sobie inne ciekawe, warte wspomnienia i podzielenia się nimi sytuacje to dorzucę kolejny wpis, a jeśli nie to nie. Zapraszam do ewentualnej dyskusji lub jej braku, i dziękuję wam że towarzyszyliście mi we fragmencie mojej długiej podróży zwanej życiem.

Pozdrawiam z łóżka zawalonego prezentami,
~Weronika ✨️ (te iskiereczki stały się moim znakiem rozpoznawczym)

P.S.
Na dole macie foteczkę domowej kwiaciarnii