USA
Tu nie ma dyskusji. Country to nie gatunek, tylko element wyposażenia narodowego, zaraz po pickupach i kłótniach o podatki. Listy country istniały wcześnie, były ważne, a artyści typu Johnny Cash funkcjonowali równolegle w kilku obiegach naraz.

Kanada
To w dużej mierze kulturowe przedłużenie USA. Te same stacje radiowe, podobne gusta, podobna wieś, podobne tematy. Country było tam traktowane poważnie, a nie jako ciekawostka folklorystyczna. Dlatego Cash, Hank Williams czy później Taylor Swift mieli realną obecność na listach.

Australia
Tu wiele osób się dziwi, ale niesłusznie. Australia ma własną, bardzo silną tradycję country i bush music. Ogromne przestrzenie, mit „outbacku”, narracje o samotności i pracy fizycznej. To idealnie rezonowało z amerykańskim country.
Rekonstrukcje Dawida Kenta tylko to potwierdzają: country nie było importem, tylko czymś, co lokalnie „zagrało”.

Wielka Brytania
I tu wchodzimy w mur.
UK nigdy nie miała naturalnej relacji z country. Brytyjski mainstream był oparty na:

popie i balladzie,
rocku,
później beatach, glamie, synth-popie itd.

Country było tam postrzegane jako:
zbyt amerykańskie,
zbyt wiejskie,
zbyt „proste” narracyjnie.

Książka "My Name Is Barbra" ma zostać wydana w Polsce za miesiąc dzięki wydawnictwu Marginesy pod tytułem "Na imię mam Barbra". Oryginalna wersja ma 992 stron.