Dopiero co zobaczyłem, że Kesha dała mi unfollowa, bo skomentowałem sprzedaż biletów na jej nową trasę, i szczerze mówiąc, musiałem się zaśmiać. Kiedy wydałem własne pieniądze, żeby wynieść „Fine Line” na szczyt brazylijskiego iTunes, ona nawet nie pofatygowała się, żeby zostawić lajka. Ale najwyraźniej kwestionowanie trasy, która ledwo budzi zainteresowanie, to już przekroczenie granic.

I nawet nie wspominajmy o tym, jak traktowani byli brazylijscy fani. Nie pofatygowała się, żeby zrobić zdjęcie z nikim, dała ten żenujący występ na lotnisku i poszła dalej, jakby fani z Ameryki Łacińskiej mieli łykać ochłapy, podczas gdy ci sami pięciu amerykańskich fanów dostaje całą uwagę. Bo w końcu ta narracja o „kocham moich fanów” działa tylko wtedy, kiedy ci fani są z USA.

Najzabawniejsze jest patrzeć, jak ktoś buduje dziesięć różnych er wokół „wolności” i „autentyczności”, tylko po to, żeby w końcu dostarczyć wizualizacje wyglądające na leniwe wytwory AI i piosenki, które brzmią jak resztki porzuconych demówek. A kiedy fan, który dosłownie wspierał jej karierę, to wskazuje, jej reakcja to unfollow zamiast wysłuchania. Bardzo dojrzałe. Zachowanie jak u pod***dającej rockstar z lat 2010.

Ale cóż, powodzenia z „The Freedom Tour”. Mam nadzieję, że te ostatnie dystrybucje biletów pomogą wypełnić przynajmniej połowę miejsca. I mam też nadzieję, że ta ciągła obsesja na punkcie atakowania Katy Perry, przy jednoczesnym utrzymywaniu przyjaźni z Paris Hilton — która niedawno pracowała z Dr. Lukiem — przynajmniej pomaga opłacać rachunki.