przemyślenie nr 372727282, bo dawno nie było a tym akurat chcę się podzielić:
My (jako społeczeństwo) traktujemy hobby i talenty zdecydowanie za bardzo jako źródło zysku/zarobku niż przyjemności i szczęścia, i zbyt automatycznie zakładamy, że dana osoba musi być w danej dziedzinie mistrzem
Bo o ile pracowanie w zawodzie który się kocha i chce wykonywać jest super, i w ogóle cudownie, jednak zbyt często ludzie są zdania, że powinno się wytyczyć to jako jedyną możliwą opcję, i w ogóle "try to be as least miserable as possible in this capitalistic world"
No i wiadomo, jak się jest w czymś dobrym to robi się to jednak chętniej i częściej niż inne rzeczy
Ale stwierdzenia w stylu "dobrze ci idzie uczenie się języków? to naucz się jakiegoś ważnego, potrzebnego i zostań tłumaczem, zarób kupę kasy" czy "pływasz? to chyba musisz być dobr*, co nie? dawaj, zostań mistrzem/mistrzynią świata, będziesz mieć super!" są zdecydowanie zbyt częste
Jakby, gdzie podziało się robienie czegoś, bo się lubi? Nie umiem dobrze pływać, jednak jak to robię czuję się szczęśliwie i komfortowo, i uczę się języka używanego tylko w jednym kraju, i nie ma aż tak wielkiego znaczenia na świecie, ponieważ mi się on podoba…
I tak samo z stawaniem się lepszym, o ile samo postawienie sobie celu i próbowanie go osiągnąć jest całkowicie w porządku, normalne i wręcz zdrowe, to zbyt często oczekuje się, że dojdzie się do perfekcji, z której można…no właśnie, zyskać, albo na niej zarobić (przykłady dwa akapity wyżej)…

Nie wiem czy ktoś to czyta, i podziela tą opinię, ale musiałam się tym podzielić…
Dziękuję za uwagę, miłego dnia

tak się czuję fr-