Skończyłam czytać „Ci, którzy nie śpią”. To ta książka, co ma na okładce martwego szczura. Tym, którzy nie słyszeli o tej książce, powiem tylko, że dotyczy ona grupki palaczy, którzy spotykają się codziennie o północy na opuszczonym, starym cmentarzu, żeby razem zapalić. Pewnego dnia zastają tam wykopany dół, co ich dziwi, bo na tym cmentarzu nie chowano nikogo od ponad stu lat. Okazuje się, że w dole zakopane są dziesiątki martwych szczurów. Co to wszystko oznacza? Młoda studentka dziennikarstwa nie zamierza zostawić tego pytania bez odpowiedzi, dlatego rozpoczyna swoje śledztwo, a jej cmentarni znajomi nie zamierzają zostawić jej z tym samej. Każdy z nich ma swoje wady i zalety. Każdy z nich ma swoją historię. Nikt z nich nie jest głównym bohaterem, bo wszyscy są równie ważni i mają równie duży wpływ na fabułę, co bardzo mi się spodobało. Szkoda, że książka jest taka krótka, bo ma tylko 138 stron. Przeczytałam ją w 3 godziny, ale mimo to zdążyłam zagłębić się w historię, pokochać postaci i świetnie się bawić. Nie mam pojęcia, kogo lubię najbardziej. Na pewno Theo jest najśmieszniejszy, ale najciekawszy jest chyba Tuck, choć uwielbiam też całą resztę postaci, tak jak tajemniczy klimat towarzyszący akcji. Polecam tę książkę każdemu, kto chce poczuć mrok jesieni, a także każdemu, kogo interesują zagadnienia dotyczące snu i jego zaburzeń.