Oto moja marna próba ugody z moją wątpliwą moralnością.
Jakkolwiek głupio to nie zabrzmi, mam dwa rozsądki; ten moralny, i ten, który chce być sprawiedliwy, szczery i zgodny z moimi myślami. Bo nienawidzę kłamać. I często oba gryzą się ze sobą.
Prawdopodobnie artykuł by nie powstał. Polonizacja się wstrzymywała. Dopiero kiedy jeden z moich rozsądków stwierdził ,przegięli'. Dałam sygnał, że pora na artykuł i damy im to na co zasłużą, bo sprawa z facebookiem i wpis u MeanGuya przekonał mnie, że artykuł jest adekwatny do sytuacji. Dla mnie, przekroczyli granicę.

Tylko miałam dużo czasu na przemyślenie tej decyzji po fakcie.
Kiedy zobaczyłam, jak odbiło się to na osobach, które w tym uczestniczyły.
I teraz mój moralny rozsądek mi mówi, że powinnam była to rozegrać inaczej. Członkowie afer są ode mnie młodsi, niektórzy nawet sporo. Popełnili błąd, ale to zdarza się przecież każdemu.
Z pewnością mogłam zrobić coś innego, od dopuszczenia na atak na młodszych.
Powinnam stanowić przykład, nie degrengoladę.
Starałam się wypowiadać w tym artykule jak najmniej, ale co z tego? Skoro wyszło tak, że czuję na barkach odpowiedzialność za pozwolenie na to w pierwszej kolejności.
Nie czuję się, abyśmy jakkolwiek skłamali w artykule, nie. Ale czuję, że nagłaśniając sprawę, hejt spada nie tylko na nas, ale też na dzieci, które mogą sobie z nim zwyczajnie nie poradzić.
My sobie przecież damy radę.
Podejrzewam też, że MeanGuy dołoży cegiełkę do sytuacji Tobiasza. I mam nadzieję, że ten chłopak się tym nie załamie.

To nie są przeprosiny dla pana niemiłego. To nie jest pisane w imieniu konta. Nie jest to moja 'kapitulacja'. Skoro już wplątałam w to siebie i moich znajomych, nie mam zamiaru uciekać i ich zostawiać, wycierając się tym marnym zeznaniem. Przyjmuję to na siebie i mam nadzieję, że to sobie wyjaśnimy.

I nie kontroluję, co postanowi zrobić reszta. To już należy do nich.

— rusyfikacja