Patrząc z perspektywy czasu… (Dziś to do mnie dotarło) Żałuję, że nie dołączyłam do chóru szkolnego – dwa razy, w dwóch różnych etapach nauki, truto mi tyłek o to – za pierwszym razem babeczka od muzyki mega o mnie walczyła, twierdząc, że mam czysty głos, potrafiła po lekcjach mnie zaczepiać (przez dłuższy okres czasu) i zagadywała, abym dołączyła; a ja, uparty koziorożec, szłam w zaparte, bo nie chciałam mieć zajęć po szkole….

To samo było z baletem – mama mnie chciała zapisać, a ja oczywiście NIE, bo nie chciałam być poza domem dłużej niż to konieczne….

·Nie chciałam mieć też innych obowiązków poza narzuconą nauką·

A teraz? W UJ żałuję…. (Baletu, chóru nie tak bardzo..)

Ale też coraz bardziej utwierdzam się w fakcie, że miałam (najprawdopodobniej) lęk separacyjny, który decydował za mnie w tych kwestiach… 👀

(Ten lęk odebrał mi zbyt wiele – a w połączeniu w introwertyzmem, nieśmiałością (i zapewne jakąś dawką lęku społecznego) oraz nienawiścią do ludzi – moje młodzieńcze życie wygląda, jak wygląda – trochę to boli… Ale ja i tak zawsze odstawałam od większości, więc co to za różnica?)