Znacie to uczucie, kiedy w pokoju jest totalnie ciemno, więc automatycznie włączacie latarkę w telefonie, żeby znaleźć… ten sam telefon? Świecisz pod łóżkiem, zaglądasz za szafkę i serio zaczynasz wpadać w panikę, że go zgubiłxś i zaraz będzie przypał.
W tym całym stresie, trzymając ten telefon w ręce i świecąc nim sobie prosto w oczy, odblokowujesz ekran i piszesz do koleżanki: 'Sorki, nie mogę teraz pisać, bo zgubiłxm telefon i właśnie go szukam, odezwę się jak znajdę!'. Wysyłasz to, widzisz, że wiadomość doszła, i nagle w Twojej głowie zapada taka cisza… Ta straszna sekunda, w której patrzysz na tę latarkę i uświadamiasz sobie, że właśnie napisałxś wiadomość z telefonu, którego szukasz. W tym momencie Twój mózg oficjalnie wywala błąd systemu, a Ty stoisz tam i zastanawiasz się, jak to w ogóle jest możliwe

Czy tylko ja tak mam, że chcę coś zrobić, mam to już na końcu języka, a nagle mój mózg po prostu mówi 'nara' i się wyłącza? Stoje wtedy i zastanawiam się, czy chciałem pójść do kuchni, czy może napisać do kogoś wiadomość… To jest ten sam poziom dziwności, co wyłączanie genialnego filmu w najlepszym momencie tylko po to, żeby posiedzieć w ciszy i dla beki czytać mangę od tyłu (mimo że wiadomo, że czyta się ją od przodu). Po prostu czasem człowiek ma ochotę na taką totalnie nielogiczną rozrywkę i marnowanie czasu w najbardziej absurdalny sposób, jaki się da LMAO