” – Widzisz te gwiazdy, synu? – spytał mężczyzna.
Zaledwie trzyletni chłopczyk leżał obok swojego tatusia w ciemnościach nocy i razem wpatrywali się w piękno nieba. Chłopczyk pokiwał głową na znak tego, że usłyszał swojego ojca.
– Teraz wyobraź sobie, że tyle jest na świecie Nas – powiedział.
– Nas? – spytał blondasek.
– Wybrańców i Strażników. Każdą gwiazda oznacza jednego z Nas. Kiedy gwiazda spada na Ziemię jeden z Nas ginie. Nikt tak naprawdę nie wie który, ale zawsze stajemy w ciemnościach i z ręką na sercu patrzymy się w gwiaździste niego, zawsze wypowiadając to samo życzenie – odpowiedział dorosły.
– Jakie? – dopytywał młodzieniec.
– Żeby nikt już więcej nie zginął – rzekł ze smutkiem ojciec.
– Spełniło się? – zapytał.
– Jeszcze nie, ale mam nadzieję, że kiedyś się spełni – szepnął mężczyzna.
– Wiesz co, tato? Kiedyś polecę aż do gwiazd i przywitał się z tą, która należy do mnie. I wiesz co? Powiem jej, żeby nigdy nie spadała i tkwiła tam już zawsze. Polecę też do twojej gwiazdy, tato i powiem jej dokładnie to samo – powiedział chłopiec, a ojciec poczochrał go po bujnej czuprynie. ” ~ fragment „Zrodzony z Popiołów”