2 Dni temu dowiedziałam się strasznej prawdy od cioci. Moi rodzice zginęli w wypadku samochodowym ,gdy wracali się do domu z Nowego Targu. Mam tylko 14 lat i zostałam sama. Na razie mieszkam z Babcią ale ja tak nie mogę żyć. Ciocia się o mnie martwi całymi dniami płacze i siedzę sama w domu bo babcia jeździ do szpitala na badania gdyż ma już swój wiek. Wciąż nie mogę tego pojąć ,że straciłam 2 najważniejsze osoby w moim życiu…W piątek po szkole wróciłam do domu..rodziców nadal nie było bo rano mieli jechać odwiedzić wujka w Nowym Targu. Więc czekałam aż wrócą. Około godziny 22 ciocia zadzwoniła i kazała mi przyjść do siebie na noc.(Mieszkamy w jednym połączonym domu) Przyszłam do niej,ona siedziała na krześle cała zapłakana ,pierwsze nie chciała mi powiedzieć co się stało..Ale potem gdy moja komórka zadzwoniła było połączenie „Mama” Odebrałam,lecz ciocia wyrwała mi telefon. Ciocia gdy lekarz coś powiedział ciocia upuściła komórkę i siadła na fotelu ,rozpłakała się. Nie wiedziałam co się stało. Jakieś 10min później gdy ciocia się uspokoiła powiedziała mi,że to nie dzwoniła mama tylko lekarz. Spytałam się jej kiedy wrócą rodzice. Wtedy mnie zatkało gdy ciocia powiedziała ,że mieli wypadek.Nie chciałam dalej tego słuchać,mówiła ,że Tata zmarł na miejscu,mama zmarła w karetce. Nie zrobiłam nic innego tylko wyleciałam z domu z płaczem. Nie wierzyłam ,że to była prawda. Ciocia przyprowadziła mnie do domu. Próbowała mnie uspokoić ale nie mogłam przestać płakać. Przyszedł mój wujek ,gdy ciocia mu to opowiedziała nie mogłam tego słuchać,wybiegłam z domu cioci i poszłam do swojego. Pierwsze co zrobiłam zaczęłam krzyczeć i płakać ,że to nie prawda. Babcia przyszła na górę i spytała się o co chodzi,nie umiałam jej tego powiedzieć bo sama w to nie wierzyłam. Ciocia kazała mi przyjść z babcia do siebie. Całą noc płakałam. Na następny dzień było to w gazecie,wtedy nie widziałam już kompletnie co mam zrobić. Ciocia pojechała z babcią do zakładu pogrzebowego aby załatwić dzień pogrzebu. Sobota i niedziela prze minęła ciągłym płaczem. Wciąż nie mogę się z tym pogodzić,czemu to właśnie ja. Do dziś po nocach płacze. Wiem ,że zachowuję się dziecinnie ale dla mnie to prze życie gdyż ostatni raz rodziców widziałam w czwartek. Po prostu nie wyobrażam sobie tego tygodnia bez głosu rodziców.. Nie wiem jak poradzę sobie dalej bez nich.
Nie wiem dokładnie czemu to tu napisałam ,ale myślę,że inni nie chcieli by przeżyć takiej sytuacji jak ja..Dzieci w moim wieku mają złą myśl na temat rodziców gdyż nie pozwalają na to i na to..Ale kiedyś będą żałować tych myśli. Naprawdę z babcią nie mogę pogadać o tym,gdyż ona ma już swój wiek i uważa ,że ona jest najbardziej poszkodowana. A nie wspomniałam na początku ,że ciocia ma raka piersi i codziennie jeździ do Krakowa na chemie.. Więc jestem sama.. Jak na razie chodzie do szkoły i próbuję się pozbierać,nie łatwo mi jest ale.. muszę sobie jakoś poradzić…
Dziękuje wszystkim za wyrozumiałość i nie oczekuje od nikogo wyrazów współczucia..Ale nie piszcie chamskich komentarzy na ten temat,gdyż mi nie jest wcale do śmiechu..;(
Pozdrawiam, Iza

Straszne!