Nie odzywam się,
Nie oddycham,
Boję się.
W mojej głowie mrok,
Słyszę wrzaski,
Dźwięki tłuczonego szkła,
Które utkwiły mi w pamięci.
Otwierasz drzwi i niczym burza wpadasz,
A krzyk przerażenia zamiera mi w gardle,
Ty krzyczysz,
Ja płaczę wewnętrznie,
Płaczę z bezsilności i bólu.
Nie jestem w stanie Cię skrzywdzić.
Podnosisz dłoń,
Łzy stają mi w oczach,
A policzek pulsuje,
Krzycząc z bólu.

To chyba nawet wiersz nie jest.