📌Dzień #5
(edycja II)
Nie wierzę, że co do sekundy pół roku temu stałam w miejscu powoli zapełniającym się ludźmi, którzy jeszcze chwilę przedtem jechali ze mną tłocznym metrem, mając dokładnie ten sam cel w życiu. "Ale czy dla nich celem było…?"🌟 Moim na pewno. Dane mi było czekać jeszcze jedną, piękną godzinę na ten jedyny moment, który potrafił być piękny nawet przy niemałych niedoskonałościach.
Co miesiąc, widząc tą datę i godzinę, zastanawiam się, czy sprawiedliwym obrotem spraw nie byłoby wrócić tam, mając chociaż tą nieszczęsną, jedyną, błogą godzinę nieświadomości tego, jak życie potrafi zmienić człowieka.
Jednocześnie nie wiedziałam, że za całe sześć miesięcy będę dalej dzielnie stać, chociaż tym razem na zupełnie innym kontynencie, obserwując jak intensywnie wieje wiatr, a morze staje się białe od agresywnej piany. Tak samo pojęcia nie miałam, że horrory z Netflixa w takiej atmosferze powrócą, że znowu będzie przez chwilę nieco spokojniej, bez dodatkowych, nieistotnych zmartwień. Nie wiedziałam, że w końcu będę w miejscu, z którego wtedy jak i dziś, w tym momencie noszę bransoletkę.
Czy dane mi będzie przeżyć ten jedyny, lipcowy dzień raz jeszcze? Staram się wierzyć💫
Czy nadzieja nam pomaga dojść do celu czy jedynie daje złudne poczucie, że może będzie lepiej? Być może to drugie.
Dbajcie o siebie i swoje marzenia❤️‍🩹