[wpis do usunięcia?]
"Bo jak można usiąść wśród wielu normalnych foteli, wybierając sobie wygodne stanowisko, na siłę regulować oddech już po kilku minutach? Może trzeba zakochać się w tym, kogo widzisz na ekranie?
Seans i tak będzie trwać dalej.
Pasja, jako to, co on kocha, oraz zwykł kochać w tych chwilach najsłodszych, najpiękniejszych, tęsknota ze wspomnieniami to chęć powrotu do słońca i świata barwnego, a nieszczęście to to, co opisywało życie przed wejściem na salę. Desperacja z kolei opisuje niezdrową potrzebę powrotu tam, gdzie kiedyś postawiło się nogę. Jak można żyć bez tego?
Nie przejdziesz obojętnie, widząc zmarłą matkę na ulicy, o ile za Twoich dziecięcych lat była osobą dobrą, troskliwą i opiekuńczą. Jeśli była Twą bezpieczną przystanią.
Zatem co jeśli w odpowiednim momencie czyjegoś życia, które lubiano nazywać cierpieniem, przedstawi się takiej osobie coś, co dawno straciła? Jak można oczekiwać, że będzie się cieszyć, nawet jeśli osoba po drugiej stronie pozornej szyby się uśmiechnie?"