Przedpołudniowy wpis

Dzień dobry, kochani.
Poranek powoli przechodzi w południe, a ja – z kubkiem letniej herbaty i głową pełną myśli – postanowiłam się dziś odezwać trochę bardziej niż zwykle. Ten wpis niech będzie jak rozmowa przy stole: swobodna, szczera i trochę niedopowiedziana. Bo przecież nie wszystko trzeba mówić wprost, prawda?

Zatrzymaliście się kiedyś tak po prostu w środku dnia i zadali sobie pytanie: „Czy ja w ogóle jestem tu, gdzie chcę być?”
Nie chodzi tylko o miejsce fizyczne, ale o emocjonalne, życiowe, codzienne. Bo czasem biegnie się przed siebie, odhacza cele, robi to, co trzeba – ale gdzieś w tym wszystkim gubi się sens.

A może to właśnie przedpołudnie jest idealną porą, by go poszukać?

Zadaję więc dziś nie tylko sobie, ale i Wam kilka pytań – może któreś z nich zostanie z Wami na dłużej:

•Kiedy ostatnio zrobiliście coś tylko dla siebie – bez poczucia winy, bez myślenia o tym, czy wypada?

•Czego się boicie, ale tak naprawdę – w głębi serca?

•Czy mówicie „nie” wtedy, gdy naprawdę tego chcecie, czy raczej grzecznie milczycie, bo tak wypada?

•Gdzie jest Wasz spokój? I czy umiecie do niego wracać, nawet wtedy, gdy świat się wali?

•Co Wam daje prawdziwą radość – nie taką na pokaz, tylko tę cichą, własną, ukrytą w gestach, zapachach, małych momentach?

Nie oczekuję odpowiedzi tutaj, w komentarzach. Nie trzeba się tłumaczyć, nie trzeba nic udowadniać. Ale jeśli zatrzymacie się choć na chwilę i odpowiecie sobie szczerze – to będzie więcej warte niż tysiąc lajków.

Ja dziś wybieram ciszę z odrobiną muzyki w tle, nieśpieszne planowanie dnia i kilka głębszych wdechów. Bez presji, bez pośpiechu, bez udawania.

A Ty? Jak się dziś masz – tak naprawdę?