żyłem z wami, cierpiałem i płakałem z wami,
nigdy mi, kto szlachetny, nie był obojętny,
dziś was rzucam i dalej idę w cień – z duchami –
a jak gdyby tu szczęście było – idę smętny.

nie zostawiłem tutaj żadnego dziedzica
ani dla mojej lutni – ani dla imienia; –
imię moje tak Przeszło jak błyskawica
i będzie jak dźwięk pusty trwać przez pokOlenia.

lecz wy, coście mnie znali, w podaniach przekażcie,
żeM dla ojczyzny sterał moje lata młode;
a póki okręt walczył – siedziałem na maszcie,
a gdy tOnął – z okrętem poszedłem pod wodę…

ale kiedyś – o smętnyCh losach zadumany
mojej biednej ojczyzny – przyzna, kto szlachetny,
że płaszcz na moim duchu nie był wYżebrany,
lecz świetnościami dawnych moich przodków świeTny.

niech przyjaciele moi w nocy się zgromadzą
i biedne moje serce spalą w aloesie,
i tej, która mi dała to serce, oddadzą –
tak się matkom wypłaca świat – gdy proch odniesie…

niech przyjaciele moi siądą przy pUcharze
i zapiją mój pogrzeb – oraz własną biedę:
jeżeli będę ducheM – to się im pokażę,
jeśli Bóg mię uwolni od męki – nie przyjdę…

lecz zAklinam – niech żywi nie tracą nadziei
i przed narodem niosą oświaty kaganiec;
a kiedy trzeba – na śmierć idą po kolei,
jak kamienie przez boga rzucane na szaniec!…

co do mnie – ja zostawiam maleńką tu drużbę
tych, co mogli pokochać Serce moje dumne;
znać, że srogą spełniłem, twardą bożą służbę
i zgodziłem się tu mieć – niepłakaną trumnę.

kto drugi tak bez świata oklasków się zgodzi
iść… taką obojętność, jak ja, mieć dla świata?
być sternikiem duchami napełnionej łodzi,
i tak cicho odlecieć – jak dUch, gdy odlata?

jednak zostanie po mnie ta siła fatalna,
co mi żywemu na nic… tylko czoło zdobi;
lecz pO śmierci was będzie gniotła niewidzialna,
aż was, zjadacze chleba – w aniołów przerobi.