Hej 🙃
Zacznę od tego:kojarzycie te momenty,kiedy jesteście tak totalnie puste mentalnie?Życie szkolne było dla mnie jakąś tajemnicą.Nie rozumiałam żartów,siedziałam w ławce cicho,myśląc o tym,kiedy wrócę do domu i co zastanę na obiad.Nie umiałam zaopiekować się rybkami,ani nawet nie chciałam wyjść na podwórze,tak się przyzwyczaiłam do zaduchu i nieświeżego powietrza w domu.Nigdy nie rozumiałam,dlaczego moi rówieśnicy tak bardzo wyczekiwali na przerwę,by pograć w piłkę czy po prostu pozjeżdżać sobie na huśtawkach (brzmi melancholijnie,co?😀).Byłam jak szare,wypłowiałe płótno,na którym obraz po prostu zniknął,zblednął.
Nagle stało się śnieżnobiałe.
Czułam się jak sześcioletnie dziecko na zdrowym hajku. Nastąpił totalny reset.Myślałam,że gwiazdy lśnią tylko dla mnie,że rośliny pachną po to,żebym miała co wdychać,że trawa to mój własny,czerwony dywan.Żyłam tylko ja,figurki Littlest Pet Shop z różowego pudła przeniosły się na półkę,kucyków Pony również nie wykluczałam,a klocki Jenga na nowo zaczęły cieszyć.Z każdym dniem uczyłam się czegoś nowego,starałam się pojąć,dlaczego to wszystko tak bawi,dlaczego książki są do czytania,dlaczego huśtawki się huśtają,dlaczego papierosy są do wypalenia.
I wróciłam tu.Z trzynastką na karku.Z 728 powiadomieniami do przeczytania.Miałam swój własny restart.
Teraz twoja kolej!😀😀😀