Wolność i wyjaśnienia.
Jakimś cudem trafiasz. Kobieta osuwa się na podłogę, a krew płynie z jej czoła. Podbiegasz, podnosisz nóż i pospiesznie przecinasz więzy starszej z kobiet.
– Dziękuję – szepcze, wieszając Ci się na ramieniu, wygląda na wymęczoną.
Szybkim krokiem idziecie do schodów i schodzicie niżej. Starsza kobieta posapuje, a Tobie serce wali jak młot. A co, jeśli prawdziwym Klucznikiem był ktoś inny? I właśnie szykuje na was pułapkę?
– To była ona – odzywa się kobieta – Anette Setrille, vel Klucznik, vel Klątwa Rodu Setrille.
– A ty… – dodajesz dwa do dwóch, ale ona Ci przerywa.
– …Jesteś Anabellą Setrille. I twoją matką – uśmiecha się lekko.
Zeszłyście już na parter. Okna tu są zabite, ale widzisz już drzwi wejściowe na końcu korytarza. Próbujesz poukładać sobie w głowie wszystko po tym tornadzie, jakim było ostatnie zdanie…
Nagle słyszysz za sobą tupot. Przyspieszasz, ciągnąc za sobą towarzyszkę, wypadacie za drzwi, a Ty odruchowo ciągniesz ją w bok. Nadal masz nóż, który teraz ściskasz kurczowo.
Na szczęście się nie przydaje. Spomiędzy gęstych krzaków wypadają ciemno ubrani policjanci, ściskając w rękach pistolety. Cóż, Kluczniczka chyba ma problem…
Jeden podchodzi do was.
– Już wszystko dobrze. Jesteście… – mówi, ale Ty nie słyszysz końca. Wycieńczenie umysłowe i psychiczne osiągnęło apogeum i, gdy słyszysz, że już po wszystkim, prawie mdlejesz, siadając pospiesznie na ziemi.
***
– Właściwie, to nadal niewiele rozumiem – mówisz, spoglądając na policjanta i Anabellę.
– Nic dziwnego, sprawa jest dość skomplikowana. Pamiętasz jeszcze to drzewo genealogiczne? – pyta policjant, który, jak się dowiedziałeś, już od dawna próbował rozwikłać zagadki rodu.
– Tak.
– W momencie, w którym pojawiło się w nim owo „X”, czyli ty, Anette miała już siedemnaście lat, a Anabella była oficjalnie wydziedziczona po mezaliansie ze Smithem, żołnierzem, zwykle będącym na misjach pokojowych. Anette, nieprzeciętnie inteligentna i przez to często traktowana jak cudowne dziecko, kiepsko znosiła fakt, że nagle przestała być jedynaczką. Buntowała się…
– Rozbijała naczynia, wykradała listy… – wtrąciła Anabella. – Ale wkrótce miała miejsce prawdziwa, podwójna tragedia – Jack zginął na wojnie, a Leonard, dziedzic rodu, zniknął – pochyla głowę, a Ty dostrzegasz, że ma błyszczące od łez oczy.
– Anette była z obojgiem bardzo związana. W obliczu takich tragedii Thea, seniorka rodu, zgodziła się cofnąć wydziedziczenie – mówi policjant. – Tyle, że Anette już setki razy powtarzała jej, co sądzi o sposobie, w jaki potraktowała jej najbliższą rodzinę, więc Thea postanowiła dopisać was wszystkich do drzewa, nawet Janet. Ale dziedziczenie majątku miało pominąć Anette i Anabellę, więc…
– Jeśli Lea była już wdową, jak podejrzewam, to pozostalibyśmy tylko ja i Markus – stwierdzasz.
– Bingo. A Markus był już starszym panem.
Układasz to sobie w umyśle.
– Chyba rozumiem, Anette. W jej sytuacji to nic, tylko zwariować i… Właśnie, co? – pytasz.
– Razem z chłopakiem porwać dziecko, zgłosić się z nim do organizacji zajmującej się poszukiwaniem zaginionych i stwierdzić, że podrzuciła im je osoba, która pasowała do rysopisu podobnego dziecka, zaginionego po drugiej stronie świata. Po czym uwięzić własną matkę w opuszczonej rodzinnej posiadłości, gdy nie chciała współpracować – odpowiedział policjant.
– To chyba jednak lekka przesada – wypalasz, zapominając ugryźć się w język.
Anabella, nadal nie potrafisz myśleć o niej inaczej, śmieje się, a brzmi to tak, jakby od dawna nie miała nawet powodu do uśmiechu. Pewnie nie miała…
– Aż tak źle nie było. Przez większość czasu brakowało mi jedynie wolności – mówi, jakby odpowiadając na Twoje myśli.
– Anette załatwiła sprawę po mistrzowsku. – przejmuje głos policjant – Zniknęły wszystkie dotyczące ciebie dokumenty, ale także dziesiątki innych dzieci w twoim wieku, w tym dziecka, za które cię wzięto. Sama też zniknęła, a jej chłopak popełnił samobójstwo, pewnie uświadomił sobie, w co się wpakował. Uznaliśmy więc, że chodziło o jakiś proceder handlu dziećmi, w który dziewczyna przez przypadek wplątała siebie i swoją rodzinę. W połączeniu z zaginionymi listami nawet twoja płeć zaczęła stanowić zagadkę. Podążaliśmy tym błędnym tropem całą wieczność, a tymczasem właściwa zbrodniarka ukrywała się pod fałszywym nazwiskiem i przygotowywała finał chorej zemsty. Pewnie na początku planowała cię oszczędzić, wystarczyło jej, że nie dziedziczysz majątku, ale później jej stan psychiczny się pogarszał i zaczęła to wszystko planować.
– Przez pewien czas do naszego rodu należał przywilej obsadzania jednym z członków funkcji królewskiego klucznika. Stąd ten Klucznik – wtrąca Anabella.
– Już rozumiem – mówisz, powoli przyzwyczajając się do tej całej nowej rzeczywistości. – A korona?
– Ot, taka rodzinna pamiątka. Prezent jednego mężczyzny z rodu dla żony. Miało to chyba symbolizować, że tylko słowa króla i Boga są dla niego ważniejsze od jej decyzji – wyjaśnia Anabella.
– Ładnie pomyślane – stwierdzasz.
Przeszłam za pierwszym razem🙂🙂🙂
Jeden z najlepszych widzów jakie robiłam🖤🖤🖤

Odpowiedz

Zablokuj

Mariseida

• AUTOR

• 8 lat temu

I dziękuję.

Odpowiedz

Zablokuj

T...a

• 8 lat temu

@AnnaKot dziękuję i nie ma za co🖤🖤🖤

Odpowiedz

pokaż więcej odpowiedzi (3)

Zablokuj

nieaktywne_

• 6 lat temu

Dotrwałam do końca. Na początku wydaje się to naprawdę trudne, po przeczytaniu wszystkiego jest to jednak logiczne i zrozumiałe. Kartka i długopis są potrzebne…

Odpowiedz

Zablokuj

xX_I.D.E.A.L.N.A_Xx

• 8 lat temu

Wow przeszłam po 2 dniach ale się udało! Musiałaś się napracować!

Odpowiedz

Zablokuj

Mariseida

• AUTOR

• 8 lat temu

@xX_I.D.E.A.L.N.A_Xx Brawa za wytrwałość. Ja też nad nim kilka dni spędziłam.

Odpowiedz

Zablokuj

Kotki_Gwiazd_i_Lasu

• 9 lat temu

Dlaczego 9548176 a nie 9540176? Tam przecież nawet nie było ośmiu

Odpowiedz

Zablokuj

Luna1616

• 9 lat temu

@Kotki_Gwiazd_i_Lasu bo jak 0 z pawia poleci nad 0 z jeziora to powstanie 8. Przynajmniej ja tak to zrozumiałam xD

Odpowiedz

Zablokuj

Kotki_Gwiazd_i_Lasu

• 9 lat temu

[A] @Luna1616 Dzięki :) w sumie bardzo fajny pomysł miała zarówno z tą zagadką jak i z resztą

Odpowiedz

Zablokuj

S...i

• 9 lat temu

Nie wiem ile razy próbowałam przejść do końca, ale wreszcie się udało. Cała historia jest świetnie przemyślana, a niektóre zagadki sprawiły mi wiele kłopotów. Cudowne

Odpowiedz

Zablokuj