Merhaba! Miałam skrobnąć parę słówek po powrocie z obozu, ale miałam tylko kilka dni na odpoczynek do kolejnego wyjazdu, a chciałam się nacieszyć innymi dogodnościami cywilizacji (takimi jak niejedzenie codziennie makaronu z kurczakiem i warzywami oraz co najważniejsze – ciepła woda bez roślinek). Dlatego więc, z racji nie posiadania żadnych ciekawych rzeczy do roboty zdecydowałam się na pisanie wpisu. Każdy z wyjazdu wrócił cało, żyje, ma się dobrze, większość raczej bez traum, chociaż zdarzały się rzeczy, które przeraziłyby zwykłego śmiertelnika, np. zacięcie się piłą (to nie ja to zrobiłam, choć miałam podobny wypadek ale na mniejszą skalę), otrzymanie baniaczka z wodą do mycia z pijawką (woda nie została potem użyta), a jednemu gościowi z innej drużyny podcięli pryczówkę. Czy polecam bycie harcerzem? Zdecydowanie. Ogólnie było mega fajnie, czas strasznie szybko zleciał, choć myślałam, że strasznie będzie mi się dłużył. No i przy okazji bardzo zintegrowałyśmy się w zastępie, rzecz jasna codziennie robiąc śpiewanki przy gitarze/ukulele.
A tak już nie do obozu, jak można zobaczyć pojawiło się nowe profilowe, niepasujące trochę do tła, ale to trudno. Gdyby ktoś chciał wiedzieć kto to, to jest ona bohaterką mojej książki, księżniczką, prywatnie lata po lesie z ekipą przyjaciół, szuka siostry i ucieka przed śmiercią. To tak w dużym skrócie. I spokojnie, nie rysowałam tego (za kogo mnie uważacie), to jedynie moja wygenerowana wizja postaci. Poniżej taki krótki opis, jakby dla kogoś nie było jasne co przed chwilą wyskrobałam
Królestwo pogrążone w chaosie, od wieków chronione przez pradawny artefakt, nagle staje w obliczu katastrofy – potęga, która miała zapewniać dobrobyt i bezpieczeństwo, znika w tajemniczych okolicznościach. Jedna z młodych członkiń rodu, dotąd przyzwyczajona do życia w przepychu i bezpieczeństwie zamku, decyduje się wyruszyć w niebezpieczną podróż, by odnaleźć zaginiony artefakt i uratować bliską osobę uwięzioną w czasie.

W drodze zbiera nietypowych sojuszników: złodzieja, który dotąd liczył tylko na własny interes; wojownika wychowanego w dyscyplinie i walce; cichą opiekunkę związaną z naturą; oraz energiczną istotę z innego świata, której błyskotliwy język często prowokuje zarówno zamieszanie, jak i śmiech.

Razem przemierzają krainę pełną nieznanych zagrożeń, odkrywają starożytną magię i stają przed wyzwaniami, które wystawiają na próbę ich lojalność, odwagę i wiarę w siebie. Jednak najgroźniejsze niebezpieczeństwa nie czają się w dzikich lasach ani tajemniczych ruinach, lecz w sercach tych, którym zaufali.

Zdrada, ukryta w cieniu władzy, pradawne artefakty, pętle czasu i sekretne organizacje kształtują losy bohaterów, zmuszając ich do wyborów, które mogą odmienić przyszłość całego królestwa. W świecie, gdzie nic nie jest takie, jakim się wydaje, każdy krok może być początkiem przygody… lub pułapki.
A tak wgl to:
Co tam u was?
Jak spędzacie wakacje?
Robiliście coś ciekawego?
Güle güle (pa pa po turecku)

Merhaba!
Dawno nie było tutaj wpisu, więc z okazji dnia dziecka postanowiłam się odezwać. To w sumie jedyny dzień w roku, kiedy większość z nas przechodzi ze stanu „jestem już dorosły” na „ale przecież wciąż nie mam 18 lat, jestem dzieckiem”. A ja się czuję tak pomiędzy, choć nie ukrywajmy, że częściej bliżej mi do dzieciaka, bo śmianie się z kopiących jeleni dojrzałe nie jest.
Jakimi osobami byliście jako dzieci, albo jacy jesteście teraz? Mnie na pewno nie można było odmówić kreatywności, byłam tym typem osoby, która jako przeciwieństwo do „wolny” wpisywała „pojmany”. I przy okazji byłam też bardzo łatwowierna, bo uwierzyłam że zabawa moich przyjaciół jest na serio i spałam z zestawem do ucieczki pod poduszką, na wypadek jakby ktoś chciał mnie porwać w nocy (długa historia). Stokrotka twierdzi, że mi zazdrości.
Miesiąc temu zaczęłam naukę tureckiego. Jesteście ciekawi jak odbieram ten język i jak przebiega nauka?
Papatki