💔 𝔑ie wiem, czy to przypadkiem nie kwestia traumy albo nastoletniej burzy hormonalnej, ale zauważam ostatnio, że mam dużo do powiedzenia i nikogo, kto mógłby to usłyszeć. Chciałabym dzielić się ze światem swoimi przemyśleniami, planami, uczuciami; w najśmielszych snach kogoś inspirować… A jak to się kończy? Pisaniem słabych wierszy w nurcie tzw. poezji pinterestowej (ostatnio częściej prozy, do której nie umiem zrobić tablicy, ale jednak te wiersze nadal gdzieś tam są) i wpisów takich jak ten. I dziesięć takich na dzień by mi nie wystarczyło. Jestem po prostu wściekła na siebie, świat, ludzkość, system i ogólnie wszystko, a z drugiej strony brak mi energii na cokolwiek. Chciałabym zacząć żyć szczęśliwie i przestać martwić się o rzeczy, na które nie mam wpływu (czytaj: mogłabym, ale za dużo we mnie z leniwca, by zorganizować rewolucję przeciw społeczeństwu), ale nie potrafię. *CRISIS*
Przepraszam musiałam to z siebie wyrzucić