21.01.2024.
Ten dzień… dzień w którym po raz drugi straciłam coś, o czym marzyłam od dzieciaka.
Gdy byłam mała, zawsze chciałam mieć kolczyki, ale że byłam (I jestem do dziś) wrażliwa, nie przebiłam uszu.
No ale trochę urosłam, i w wieku 10 lat pierwszy raz przebiłam uszy. Była lekka akcja (mianowicie ze stresu prawie zemdlałam i rzygnęłam) ale no dobra. Potem nie dbałam za bardzo o te uszy, bo po prostu bałam się ich dotykać. W efekcie coś zaczęło się babrać, i po roku zdjęłam je bezpowrotnie.
27 maja 2023 roku ponownie przebiłam uszy. Bardzo się cieszyłam, uwielbiałam nosić kolczyki. Pierwszy raz sama je sobie zmieniłam, pierwszy raz miałam wiszące kolczyki, których wcześniej bałam się zakładać (założyłam je tylko raz, potem 3 dni nie zakładałam nic i zrobiła mi się lekka błona, w efekcie musiałam je na nowo "przebijać"), ale byłam szczęśliwa.
Dzisiaj, dla zabawy bijąc się z bratem, zachaczył bluzą o kolczyk. Przekrzywił się, wypadła dość spora grudka ropy. Potem nastąpiło chyba najgorsze pół godziny w moim życiu. Gdybyście mieszkali obok mnie, myślelibyście że ktoś rodzi. Nie, darłam się jeszcze głośniej. W obydwóch uszach miałam tak jakby… bąble z krwią? Nie wiem jak to opisać, w każdym razie strasznie krwawiły mi uszy. To był taki ból… obecnie wszystko jest w miarę okej, ale nie potrafię pogodzić się ze świadomością, że nie założę już na razie kolczyków. Jeśli ktoś chce zdjęcie jak krwawiło mi ucho/jak wyglądał wacik, to piszcie na pv, wolę tego tu nie dawać bo może niektórzy nie chcą tego widzieć.
Dzięki jak przeczytaliście.