@TW Myślę, że 'źle’ zrobione Mary Sue – to znaczy, że takie typowe, są dobre we wszystkim, wszyscy je kochają, wszystko im wychodzi,a plot twist jest taki, że są niedoceniane, pomimo tego, że malują jak Picasso, śpiewają jak Whitney Houston, tańczą jak Camren Bicondova, itd. Tak samo w drugą stronę – nic im nie wychodzi, nikt ich nie kocha, są we wszystkim beznadziejne, tylko ich chłopak/bad boy czy coś je może uratować. Powtarzalne światy, o ile dobrze napisane, da się przeżyć, ale jest jedna rzecz, której nie wybaczę – zmienianie charakteru postaci. Ktoś był tchórzem w opowiadaniu? Zróbmy z niego największego badassa, twardziela i casanovę! Ktoś był bohaterem/dobrym człowiekiem! Buc i chałwa, nieprawda! Ktoś był największym złodupcem, jakiego widział ten świat? C I E N I A S…
dobra, chyba się uspokoiłam.
Jest temat, którego często nie lubię, bo a) przereklamowany, b) źle napisany, c) nudny i przewidywalny, d) wszystko z powyższych. Miłość od pierwszego wejrzenia, taka obustronna. I jak było powiedziane wyżej ^^^, nie rozumiem, dlaczego takie osoby od razu wiedzą, że to ich druga połówka, soulmate, ten/ta/to jedyn*, dlaczego ufają sobie bezgranicznie? Przecież właściwie pewni emocji drugiej osoby na 100% pewni nie będziemy nigdy. I oczywiście moje kochane 'anglicyzmy’, tak to nazwę. Joey’ego, Harrego … no tragedia, jak się to w ogóle odmienia? I wygląda na to, że znane są tylko 3 – góra 5 miast. Londyn, Nowy Jork, Los Angeles, ewentualnie Paryż czy San Francisco.