W ogóle to zdravo (muszę se „wymyślić” własne powitanie, bo cały czas jak to piszę, to mam wrażenie, że kopiuję Srbiję)
Jak tam wam się żyje?
Ja jestem mega rozstrojony jeśli chodzi o szkołę. Nawet nie, że przerwa taka długa, to też, ale przede wszystkim — próby. Pewnie wspominałem nieraz. Kocham próby przedstawienia szkolnego, ale od za dużej ilości zaczyna mi odbijać. Przykładowo wczoraj mieliśmy PRAWIE PIĘĆ GODZIN LEKCYJNYCH PRÓB. Tyle szczęścia, że nie pod rząd, ale w dwóch blokaach (rano może półtorej godziny i później trzy z hakiem). Na tym pierwszym był tylko „personel” „naszych” dwóch scen (bo generalnie są cztery oderwane od siebie sceny i dwie z nich ogarniamy w 5 osób z naszej klasy + dwie dziewczyny z siódmej), więc większość czasu byłem na scenie, co nie dało mi czasu na odklejanie się za kulisami.
Właśnie. Na scenie jestem może 1/5 całości. W domu mógłbym przeleżeć 4 godziny do góry d*** i się nie nudzić, ale na tyłach, gdzie jest na tyle ciasno, że co chwila ktoś się o kogoś obija, czy to dosłownie czy w przenośni? Jest też dużo bodźców, więc trzeba się czymś zająć. Można niby podglądać scenę, ale też nie zawsze, bo wejście na nią od tyłów jest ciasne i jak dużo osób musi wyjść grać, a jeszcze jakieś durne stoją w przejściu to może się zrobić niezły karambol, albo ktoś może np. coś przewrócić.

Mógłbym jeszcze pisać i pisać, o Rybniku cukrowym, o mikrofonach, o roli czwartego reżysera, o tańcu, niezgodności koncepcji, o giściu wyznaczonym do włączania i wyłączania światła, o drabinie, o próbie ciszy, o szaleństwie i rozwadze, ale nie chcę was już zalewać, za dużo tego, tyle tylko wystarczy, abyzaspokoićmojąwewnętrznąpotrzebęstop