Nie wiem czemu, ale chce mi się płakać
Tak po prostu, bez większego powodu
Skończyłam się uczyć, znaczy jakby nie jestem w stanie się już skupić
Jak wróciłam do domu to skupiłam się na nauce, ostanim powtórzeniu
Niby sądzę, że układam sobie jako tako w głowie, ale chyba to tylko takie wrażenie
Moja klasa się o mnie teraz tak martwi
Ta przewodnicząca mnie dziś przytuliła na przywitanie (ufam jej, więc na to pozwalam, mimo, że dotyk dla mnie jest straszny) I pytała jak tam, potem chyba pięć osób zadało mi te pytanie
Moja przyjaciółka jest zazdrosna, dosłownie powiedziała mi, że o nią się nie martwią, nikt się z nią nie wita
A to ja dziś jak przyszła do szkoły od razu spytałam się czy wszystko okej, mimo, że nic nie mnie nie powinno do tego tchnąć
Jest moją przyjaciółką, jedną w rl i się o nią martwię
Tak samo z przyjacielami z neta (doszłam do wniosku, że relacja z jedną osobą jest już przyjaźnią)
A co do przyjaciół
Chyba tylko jedna z tych trzech osób jest dla mnie najważniejsza i to tą osobę uznaję za prawdziwego przyjaciela
Bo wiem, że mogę tej osobis zaufać i w jakimś stopniu na tej polegać
Do przyjaciółki z realu nie mam takiego zaufania – po prostu…
Ciężko zyskać chociaż 50% mojego zaufania
Co do nadgarstków – ból się utrzymuje, nic z tym nie zrobię, nie nasilał się, więc przynajmniej tyle, ale ciężko mi się rusza lewym (jestem leworęczna), więc jestem ciekawa jak sobie z pisaniem poradzę jutro, bo przynajmniej kciukiem ruszam bez bólu
Kiedyś serio te bóle nadgarstków mnie wykończą