Skończyłam wczoraj w nocy czytać te igrzyska o Haymitchu.

Teraz noszę żałobę po tej książce.

Bardzo mi się podobało. Z jednej strony kilka rzeczy mi nie leżało, na przykład ciężko mi uwierzyć albo zrozumieć sens zawierania tak wielu przyjaźni kiedy się wie, że trzeba się nawzajem pozabijać. Wątek romantyczny trochę przerysowany. Ale ogólnie bardzo mi się podobało. Całość dobrze się czyta, fabuła jest wciągająca, a zakończenie – tragiczne.
Biedny Haymitch… Jak to powiedziała Maysilee: „Okrucieństwo Kapitolu nie zna granic”. Jeśli historia Haymitcha tego nie udowadnia, to Beety’ego na pewno.

Podusmowując, to chyba jedna z lepszych części. Najbardziej boli ostatnie zdanie (nie to z epilogu, tylko ostatnie z rozdziałów), ciekawy zabieg, że jest identyczne jak pierwsze.

Hej, zszywki! Zgadnijcie kto ma dziś urodziny!
Otóż… Annabeth Chase!
O, no tak – i jeszcze ja! 😎 🥳🥳🥳
Z tej okazji zaprosiłam dziś moją rodzinę z obu stron na torta, a mam na tyle dużą rodzinę, że osób będzie tyle samo, co tydzień temu na imprezie dla znajomych, a nawet nie wszyscy przyjdą. Nie wiem jak to u was wygląda, ale moja rodzina jest zżyta, a zwłaszcza z kuzynostwem mam dobre relacje, dlatego się cieszę. Ciekawe jak Annabeth spędza ten dzień… hah Albo które ma już urodziny?