*wpis niżej* Gdybym zrobiła miniaturkę komuś, kogo nie obserwuje, miałabym zaliczone wszystkie zadania, także może ktoś by chciał?

Poniżej znajduje się tekst świątecznego horroru, który napisałam w ramach jednego z zadań z kalendarza adwentowego u @Mrs.LITM

W dniu, w którym brat Oliwii wylał gorącą czekoladę na jej nową lalkę, ta znienawidziła ten napój. Sam słodki zapach, który każdej innej osobie kojarzył się raczej miło, wywoływał w niej mdłości, a co dopiero smak. Nigdy nie przypuszczała, że ten wstręt może kiedyś uratować jej życie.
Kilka lat później Oliwia wybrała się wraz z swoją najlepszą przyjaciółką na jarmark bożonarodzeniowy. Eliza kochała takie miejsca, czego nie dałoby się powiedzieć o Oliwii. Barwny blask bijący z bajecznie udekorowanych choinek wywoływał w tej pierwszej zachwyt, podczas gdy drugą przyprawiał o zawroty głowy. Dezorientował ją też taniec śnieżynek w powietrzu, który Elizę z kolei niemal uskrzydlał. Mróz przeszkadzał Oliwii, nawet gdy chowała dłonie w kieszeniach grubej kurtki, podczas gdy Eliza zdawała się go nie czuć. Słodka woń kandyzowanych jabłek rozdawanych przez przebranego za Mikołaja męczyznę mieszała się z dopływającymi z różnych stoisk zapachami cynamonu, pierników, wosku, sosnowych igieł i co najgorsze – z zapachem gorącej czekolady. Oliwia najchętniej by stamtąd uciekła, w czym tylko utwierdzało ją ciągłe poczucia bycia obserwowaną. Okryła się ciaśniej kurtką.
Tymczasem Eliza z szerokim uśmiechem lawirowała wśród wielobarwnych stoisk, prezentujących najróżniejsze ozdoby, od bombek pokrytych haftem jak śnieżnobiałą pajęczyną, przez udekorowane lukrem piernikowe domki, po drewnianych dziadków do orzechów.
– Zwolnij! – krzyknęła za nią Oliwia, która nie mogła już nadążyć za niezwykle szybkim tempem wywołanym ekscytacją przyjaciółki.
– Spójrz! – podskoczyła Eliza, wskazując na stoisko, które ciepłe światło świec okalało tak, jak głowę Świętego okala aureola.
– Nie wypiję tego ścierwa za żadne skarby – syknęła Oliwia, kiedy zauważyła, co sprzedaje urocza nastolatka w budce.
– Daj spokój! Nie piłaś gorącej czekolady od lat. Skąd wiesz, że nadal jej nie lubisz?
Zanim ta zdążyła opdowiedzieć, Eliza już ciągneła ją w stronę pięknego stoiska. Nigdy nie umiała jej odmawiać, więc i tym razem dała się przekonać i zanim się obejrzała już trzymała w ręku ciepły papierowy kubek.
– Odłóż to na chwilę! – wykrzyknęła Eliza, kiedy zobaczyła zbliżającego się człowieka w stroju elfa. Nie czekając na odpowiedź, wyrwała przyjaciółce kubek z dłoni i odłożyła na ławkę. Sekundę później złapała ją za ramię i pociągnęła w stronę przebierańca. Oliwia nie znosiła zdjęć, ale wiedziała, że nie ma sensu dyskutować.
Kiedy wróciły na miejsce, a Eliza znów wcisnęła jej w dłoń gorącą czekoladę, Oliwia poczuła dziwny zapach. Skrzywiła się. Różnił się on jednak od tego, co zapamiętała.
– Nie wypije tego – oznajmiła.
Eliza przewróciła oczyma z irytacją.
– Jak ty nie chcesz, to ja wypiję.
Zanim zdążyła zaprotestować, Eliza już piła.
Oliwia westchnęła ciężko, po czym odwróciła się w stronę wielkiej choinki, mieniącej się czarująco po drugiej stronie placu. Zastanawiała się, gdzie jest teraz jej brat. Przyszedł tu razem z nimi, ale nie minęło dużo czasu, aż się oddzielił.
– Oliwka – szepnęła słabo Eliza – coś… coś źle się czuję…
Oliwa od razu odwróciła się w stronę przyjaciółki. Faktycznie źle wyglądała. Była blada i najwidoczniej kręciło jej się w głowie.
– Chyba zaraz zemdleję…
– Zaczekaj, dzwonię do brata. Musi odwieść cię do domu.
Nie odebrał.
– Idę go poszukać – rzuciła spanikowana i ruszyła szybkim krokiem w stronę choinki.
Znalazła go po kilku minutach. Szybkim krokiem wrócili do ławki, na której miała czekać Eliza, ale jej już tam nie było. Długo jej szukali, aż w końcu zdecydowali się powiadomić policję, której przedstawiciele niestety nie przejęli się zbytnio zniknięciem nastolatki.
Kilka dni później znaleziono jej ciało.
W rowie.
Zakrwawione.
Z brakującymi organami.
Pozbawione życia. Ledwo przypominające tak zazwyczaj pełną energii Elizę.
Oliwia już zawsze miała o tym myśleć.