-Otwórz oczy.

Polecenie było jasne, ale po chwili

przypominała sobie, że wcale nic nie słyszy. Powoli zaczęła sobie zdawać sprawę, że tak naprawdę znaczenie słów dociera do jej świadomości. Te były jak rozkaz, którego nawet nie śmiała zignorować. Poczuła, że jakaś niewidzialna siła rozchyla jej powieki. Bardzo chciała spytać, o co tu chodzi, ale nie była w stanie nawet poruszyć ustami, nie mówiąc już o wydaniu z siebie głosu.

-Wyczuwam twoją prośbę i zezwalam na pytanie.

Mentalny uścisk jakby zelżał, była już

w stanie samodzielnie myśleć.

– Kim jesteś i co tu się właściwie wydarzyło?

– Jestem duchem opiekuńczym waszego miasta. Zaniepokoiłam się niszczycielem Lonnegasa nadciągającym, aby zmieść was z powierzchni ziemi.

– Ale obronisz nas, prawda? – w jej głosie słychać było przerażenie.

– A czy wy kiedykolwiek złorzyliście mi ofiarę? – słowa napływały teraz gniewnie, ze stalową surowością. – Czy w ostatnim stuleciu ktoś pomodlił się do mnie? Czy ktoś jeszcze nawet wierzy, że ja istnieję!?!

Słysząc taki gniew i rozpacz w głosie, zawachała się, a potem powiedziała szeptem:

– Nie. Tylko ja nie wątpię w twoje istnienie.

Głos stał się mniej gniewny, a bardziej zrezygnowany.

– Pamiętasz, co się wydarzyło, gdy ostatnio dałam ci wizję?

Na samą myśl o tym wzdrygnęła się że wstrętem.

✨✨✨
I jak? To na razie próbka. Może być?