Rzadki temat! – mój największy kompleks
Szczerze traktuje ten wpis trochę jak lekarstwo. Z reguły staram się ukrywać swoje kompleksy najlepiej jak się da, ale ostatnio dochodzę do wniosku, że to lekko nie działa w tę stronę, w którą powinno.
Wiecie ja jestem dosyć wysoką dziewczyną, tak myślę i też dosyć szczupłą, ale to z powodu mojej niedowagi której serdecznie nie polecam.
Są osoby, które mi tego zazdroszczą bo mam ładną w ich oczach sylwetkę. No i sylwetka spoko, ale przy szybkim metabolizmie trzeba się też liczyć z minusami.
No ale dobra, nie o tym.
Jestem wysoka i chuda w talii, ale twarz mam okrągłą. Pulchną. Jak kluska.
I to jest mój największy kompleks. Moja twarz.
Wiem, że jako osoba no jeszcze młoda to metabolizm mi się ustatkuje i waga zacznie w końcu być normalna (staram się w to wierzyć). Więc nie mam z tym problemu. Ale co ja mam zrobić ze swoją twarzą???
Próbowałam tysiąca sposobów i żaden nie działa. I zgodzę się, że pulchne buźki są urocze, ale nie uważam, żeby było tak w moim wypadku. Poprostu widzę ogromny spór między moją sylwetką a twarzą. Uważam, że nie wygląda to estetycznie a na zdjęciach zawsze wychodzę jakaś opuchnięta i serdecznie tego nie znoszę. God forbid, ale naprawdę czasami chciałabym mieć taką łagodną, szczupłą twarz. Wyglądałabym 100 razy lepiej jakby nie te dołeczki i policzki takie pulchne.
Drugi mój kompleks to trądzik albo cokolwiek tego typu. Mam tak, że jak mnie wysypie to to jest tragedia, rumieni mi się pół twarzy i mam wszystkie krostki w jednym miejscu. Strasznie to drażni, boli no i zbytnio ładne też nie jest.
Trzeci mój kompleks to jest właśnie mój szybki metabolizm. Często słyszę słowa zazdrości, że ładna sylwetka, że mogę jeść ile chcę i nie będzie tego widać, blah blah blah. Ale to wcale nie jest takie kolorowe. Jem normalnie jak każdy inny człowiek co o siebie dba, nie mam jako tako trudności z odżywianiem. Ale jako osoba wysoka o zbyt niskiej wadze mogę się chyba śmiało wypowiedzieć, że przyjemne to nie jest. Po pierwsze, jeśli mowa o talii to tak, być może jest ładna. Ale nie skomentuję tego jak miejscami potrafią być widoczne kości. Następna rzecz: żeby organizm spalał kalorie no to wiadomo, albo kibelek albo się pocimy, prawda? Lata się często do łazienki i trzeba zainwestować w niezawodny dezodorant no bo się bardzo szybko człowiek poci. Następna rzecz to łatwo o przeziębienie i niedobór jakiś witamin bądź nawet anemię czy w niektórych przypadkach anoreksję, ja na szczęście się z dwoma ostatnimi nie mierzę, ale niedoborów witamin mam sporo tak samo jak bardzo łatwo jest mi zachorować i wierzcie mi, że to wcale nie jest przyjemne.
Jeżeli chodzi o kwestie wzrostu to z jednej strony czuję się dobrze będąc wysoką, a z drugiej strony jest to częściowo mój kompleks. Bardzo, ale to bardzo drażnią mnie komentarze w stylu "powinnaś zostać modelką", "powinnaś grać w siatkówkę koszykówkę", ostatnio nawet starsza pani w sklepie zwróciła uwagę na mój medalik i do mnie z tekstem "dobrze, że wierząca, szkoda, że wysoka. Takiej to żaden nie będzie chciał". A przepraszam bardzo, od kiedy to wzrost decyduje o tym czy będzie się chcianym czy nie? Poprostu nie przyjemne (w mojej opinii) są takie docinki.
Ale też nie myślcie sobie, że żyję w świecie samych kompleksów, co to to nie. Mam też w sobie parę rzeczy, które naprawdę w sobie lubię, jest to np. sylwetka, nos, usta i oczy. Najbardziej w sobie chyba lubię oczy i w sumie u drugich osób to pierwsze co mi się rzuca w oczy to ich oczy (XD).
Z rzeczy, które zazdroszczę innym to kręcone, gładkie włosy (przysięgam, kręcone włoski są przepiękne), długie naturalnie rzęsy i piegi. Uważam, że to robi giga urodę, jest to moja opinia ofc.
I w sumie mam wrażenie, że dzisiaj jak się mówi o kompleksach to jest to wynikiem ogromnym takiego porównywania się do innych bądź próby upodobania / podporządkowania się no nie wiem jak to nazwać, danej jednostce? Ja po prostu staję przed lustrem i widzę swoje niedoskonałości (tzn. rzeczy, które mi się w sobie nie podobają) i chociaż giga się wstydzę, to zawsze sobie powtarzam, że nie ma czego. No bo ja jestem tylko człowiekiem, co nie? Nie na wszystko ma się wpływ.
I uznałam sobie, że będę walczyć ze swoimi kompleksami – nie w taki sposób, że na siłę będę próbowała zmienić wygląd, bo siądzie mi to mocno na psychikę, tylko w taki sposób jakby.. zaakceptowania ich? Nie wiem jak to nazwać. Takiego po prostu przestania się wstydzić z tego kim się jest też? Uznałam, że zacznę od dodania tego wpisu (chociaż trochę ciężko mi uwierzyć, że ktokolwiek dotrwał do końca xD) i próby jakby zachęcenia też was do podzielenia się waszą opinią na ten temat, albo nawet też waszymi kompleksami. Ja osobiście uważam to za duży krok w stronę sukcesu, nie wiem jak wy ;>