A tutaj tło dla @Zaczytani_ ;)

A no zapomniałam wam powiedzieć, jak w szkole o mało nie wybuchał….

Lekcja polskiego z moją wychowawczyni [nienawidzę jej ] była jakaś grubsza akcja i ona na koniec

Pani : No i to jest smutne, że ja musz3 się o was bardziej troszczyć niż wy o siebie.

Po prostu nie mogłam wytrzymać jak to zaczęła mówić… Ona niby o nas się troszczy?! Wyzywała mnie od rozdwojenia jaźni, jak w czwartej klasie na lekcji kiedy recytując wiersz osoby z mojej klasy zaczęły się śmiać to ja przerwałam bo nie dałam rady to ona zaczęła mówić : „jak byś się dobrze nauczyła to by ci nie przerwali” i jak płakałam po lekcji a przyjaciółki mnie pocieszały , ona podeszła i powiedziała ” spokojnie to tylko jedna czwórka jaką masz ” i z uśmiechę sobie poszła…. Wydarła się na nas kiedy mojej grupie w konkursie zabrakło 2 punktów by pojechać do Niemiec , my zapłakani a ona krzyczy ze mogliśmy lepiej…. W teatrze mówiła, że im wyższej klasie jesteśmy to mamy ważniejsze role , nigdy nie mogłam być kim chciałam , a w 7 klasie dostałam tylko w linijki tekstu kiedy jakaś cicha 4 klasistaka miała główna rolę…. Próbowała mi wcisnąć ze mam dysklekcje chociaż w poradni powiedzieli że to nie prawd , a ona na kartkówce mi napisała : „I tu nie jesteś dyslektykiem?!”

Jeszcze bym mogła wymieniać ,ale już dużo napisałam i dzięki ci człowieku który to przeczytasz…