Macie czasem wrażenie, że wszystko dookoła się zmienia, że lata dzieciństwa mijają, zaraz będziecie musieli znaleźć pracę, praktycznie wszystko może się nie udać. Wszyscy wokół dorastają, zmieniają się, kiedy nawet twoja przyjaciółka/przyjaciel się od ciebie odsuwa, a ty zostajesz sam/sama, pochłania cię uczucie pustki i w sumie nie chce ci się żyć, bo nie masz po co, kiedy masz wrażenie, że wszyscy cię ignorują, naśmiewają się z ciebie, choć tak na prawdę nikt tego nie robi. Kiedy czujesz się sam nawet w tłumie przyjaciół. Kiedy czujesz w sobie pustkę tak wielką, że może cię pochłonąć. Kiedy chcesz wziąć nóż i to wszystko skończyć. Kiedy zostajesz bez przyjaciół, rodziny, miłości, bez niczego. Kiedy nie odnajdujesz się społecznie albo zdajesz sobie sprawę, że nie ma już szczęśliwego dzieciństwa. Że to już minęło, i nie wróci. Że twoi przyjaciele dorosną, nie będą chcieli się z tobą zadawać, bo jesteś zatrzymana/zatrzymany w czasie. Że nie masz już nikogo.