Wyobraźcie sobie sytuację, gdzie jako naprawdę ładny, definitywnie hetero typ czekacie sobie na odbiór jedzonka i nagle non stop zaczynacie łapać kontakt wzrokowy z jakąś laską, definitywnie hetero (śmię twierdzić, że ładną). Dzieje się tak może sześć razy w ciągu pięciu minut. Znak z góry, życie was jednak kocha, cokolwiek, ale robi się obiecująco. Nagle laska chwyta laskę siedzącą obok niej za rękę, a ta zaczyna ją po niej głaskać. Ta jedna mówi coś tej drugiej, a ta taksuje was wzrokiem. Jako, że nie macie co ze robą zrobić, odwracacie się bardzo dziwnie i nienaturalnie w stronę okna i bardzo nieudolnie staracie się ukryć uśmiech.
Komunikat miał się tak:
1. Laska: Jestem hetero, a ty jesteś w moim typie.
———->
2. Żartowałam, patrz typie, mam dziewczynę.

I co w tym dziwnego zapytacie?
Otóż, zacznijmy od początku.
Od miesiąca chodzę z kuzynką na festiwale i wycieczki miejskie, gdzie jest mnóstwo ludzi. Mamy umowę, że w tłumie biorę ją za rękę i torujemy sobie drogę do wyjścia, przy okazji się wzajemnie nie gubiąc. Tyle, że po miesiącu ten nawyk wszedł nam za bardzo… I tak oto czekając na to jedzonko, jako ta przehetero osobą, która nie pogardziłaby posiadaniem ładne typa, nieświadomie (byłyśmy głodne i znudzone, umówmy się) wzięłam kuzynkę za tą rękę i tym samym nieśawidomie udawałam homo. A był to ten jeden moment, kiedy absolutnie nie powinnam tego robić. Ładny typ się na ciebie gapi, co robić? Na pewno nie udawać lesbijkę. To jedno sobie zapamiętajcie. Dobra radą ciotki Riddio z życia wzięta. Najlepsze jest to, że dotarło do nas co się odwaliło dopiero jakieś dwie godziny później. I wszystko nabrało jakby sensu?🙈😂