Hai Sówki!
💗Wygrzebałam ostatnio z odmętów mojej galerii takie jedno zdjęcie. Macie je tam na dole. I wiecie co według niego dzisiaj jest?
Urodziny Piper! Wszystkiego najlepszego kochana!
💗W ogóle, tylko ja jestem taka nienormalna? Mam w kalendarzu zapisane urodziny postaci z książek, a przynajmniej ich większość. Teraz dopisałam sobie resztę, bo znalazłam. Za to nie ma dat urodzin żadnego z moich znajomych… bo ich nie mam.
💗Dzisiaj będzie ocenianie profili i może zrobię jakiś quiz, ale nic nie obiecuję.
💗Mam taki pomysł, że może zrobię jakieś 30 dni challange. Na przykład z PJ, bo wygrzebałam z odmętów mojej galerii także takie coś. Piszcie czy chcielibyście takie coś zobaczyć, to od jutra zrobię.
💗Kto doczytał do tego momentu pisze ,,Wszystkiego najlepszego, Piper!”
💗I to tyle. Jak mi się coś przypomni to napiszę drugi wpis.

Przepraszam że wam tak spamię. Wim, że nikt pewnie nie chce wiedzieć o moich problemach w realnym świecie, ale muszę się wygadać, a nie mam komu.
Może niektórzy z was wiedzą, a może nie, ale jakoś w styczniu, jak byłam na nartach przewróciłam się i potem nie mogłam wstać, bo uginało mi się jedno kolano. Zawieźli mnie do ”szpitala”. Tam powiedzieli, że mam naciągnięte więzadła poboczne w kolanie, dali mi ortezę i więcej już na nartach w tym roku nie jeździłam. Potem, jak już wróciliśmy do domu poszłam jeszcze raz do ortopedy. Pani doktor powiedziała, że mogę mieć zerwane więzadło krzyżowe i kazała zrobić specjalne badania. Zrobiłam te badania i okazało się, że mam zerwane o więzadło (brawo dla lekarzy z gór za właściwą diagnozę). Wtedy powiedzieli, że trzeba będzie zrobić zabieg, który będzie polegał na przykręceniu śrubą tego więzadła do kości. Ale przyszedł koronawirus i przez długi czas nic się nie działo. W ciągu kwarantanny okazało się, że to zerwane więzadło w niczym nie przeszkadza i mogę normalnie chodzić, tylko nie mogłam za szybko biegać i skakać. Teraz, jak przychodnie i szpitale znowu się otwierają i wznawiają zabiegi, moja mama zadzwoniła do prywatnej przychodni i umówiła mnie na konsultacje, na których lekarz stwierdzi, czy rzeczywiście muszę mieć zrobiony zabieg. To będzie w ten piątek. Zabiegi w tej przychodni będą od 15 czerwca. Jeśli miałabym zrobiony zabieg właśnie wtedy, pojechałabym na kolonie w ortezie i w sumie nie mogłabym nic robić, więc ten termin odpada. Potem jadę na wakacje z rodzicami, do Chorwacji, więc wtedy też nie zrobią mi żadnego zabiegu. Może zrobią mi zanim wyjedziemy na wakacje z babcią, wtedy tam będę w ortezie. Tak czy siak, kiedy by tego nie robili i tak się boję. Zawsze bałam się szpitali, bo kojarzą mi się z bólem, krwią i czym tam jeszcze. Boję się, że jak mnie uśpią to się nie obudzę, wbijania wenflonu i samej operacji. I jeszcze mój najbardziej irracjonalny lęk, boję się spać tam, bo to będzie trzy dni, dwie noce, boję się ciemności i tego, że nie będę mogła usnąć. Potem jeszcze będę miała rehabilitację, na której będzie pole magnetyczne i laser i bogowie wiedzącą jeszcze. Ktoś miał taką sytuację i może mi opowiedzieć jak to jest?