o, fanfik z barbie.

•stłukłam sobie ramię i dopiero teraz je doceniam•
tak, dosłownie narzekam tu na moje ramię,
część ¹ to to narzekaństwo, część ² bardziej przydatna, bo informuję o moim planie na pisanie.

¹ to historia o moim idiotyźmie.
pisząc w cyrylicy, jestem идиот.

nie mogę nawet wody odkręcić bez jakiejkolwiek pomocy ze strony taty. huh.
bo prawie tej głupiej ręki nie czuję.
na szczęście jest ona lewa, ale i tak.
a najlepszym faktem o tej nieszczęśliwej historii jest to, że ramię się stłukło w kompletnie a b s u r d a l n e j sytuacji.
otóż jako leń, lub, osoba dotknięta napadami zmęczenia, leżałam spokojnie przy schodach, słuchając sobie freestyler (bardzo dobre, podziękujmy tacie który mi to pokazał). unosząc rękę by wykonać pamiętny ruch bohatera teledysku, elegancko przywaliłam łokciem w kant stopnia.
huh.

kontynuując-
nie mogę teraz drążka, vel brzegu mojej komody nawet trzymać.
rip moja chęć ćwiczenia plié i innych takich.
przy okazji stłuczenia to
pamięta ktoś altacet z tygryskiem? przecież to złoto było. całe dzieciństwo. czemu to wycofali? przecież to opakowanie było takie perfekcyjne, takie idealne-
i ten zapach altacetu.
life hits different.

² powinnam na poniedziałek przeczytać pana tadeusza, lecz bardzo nie uśmiecha mi się to. niby fajna książka, ale jakaś jednak nie taka.
preferuję quo vadis, mimo wszystko.
zakładając taki rozwój wydarzeń, w którym tadeusza nie dotknę, możliwe jest, ze coś napiszę.
i właśnie, problem. żeby pisać hendeli musiałabym dokonać ekstremalnie niebezpiecznej operacji pt. idź na dół po laptop nie prowokując pytań rodziców.
bo jedyne kopie hendeli znajdują się na jakże zasłużonym, rodzinnym laptopie.

zakładając, że to się nie uda, mogę napisać cottagecore thing, czy coś. albo zacząć planować wielebną serię o zasłużonych królowych i cesarzowych etc w historii.

posner byłby najlepszy, ale pani polonistka zabrała mi karteczkę z posnerem. :ⁿc.
sad

dziękuję i do widzenia,
jazza

ps. czy u was też tak zimno? syberia normalnie.