Nam strzelać nie kazano wstąpiłem na działo i spojrzałem w pole 200 armat grzmiało artylerii ruskiej ciągły sie szeregi prosto długo daleko jako morza brzegi i widziałem ich wodza przybiegł mieczem skinoł i jak ptak jedno skrzydło swego wojska zwinoł wylewała sie spod skrzydła ściśniona piechota ciemną kolumnom jako lava błota nasypana iskrami bagnetów jak sempy czarne chorongwie na śnierć prowadzą zastępy przeciw nim stoi biała wąska zaostrzona jak gław bkdzący o morze reduta ordona 6 miała tylko armat wciąż dymią i świecą i na tyle prędkich słów gniewnje usya miecą nie tyle przejdzie uczuć przez dusze rozpaczy ilr z tych dział leciało bomb kul i karyaczy patrz tam granat w sam środek kolumny się nurza jak w fale bryła lawy pułk dymem zachmurza oęka śrud dymu granat szyk pod niebo leci i ogrimna łysina śrud kolumny świeci