Heloł!
Wiecie co się u mnie wydarzyło? Spędziłam pół dnia na wydziale pediatrii dziecka chorego (zawieźli tam przed ósmą, wyjechaliśmy około 12. Bez śniadania). Moje rodzeństwo też jest chore wraz z mamą (pozdro i zdrówka dla chorych czytelników i pisarzy). Zbadała nas. Każdy pacjent, który do niej poszedł zostawał wysyłany na testy. Mnie gardło boli, mam gorączkę, a moje siostry są obrażone na mnie z byle jakiego powodu. Kuźwa to, że interesuję się medycyną, to nie oznacza, że gdy mówię im by przestały przytulać głowy do siebie, chcę się wywższyć, bo jestem najstarsza. No. Jestem wkurzona.
Po tych testach wyszło, że dziewczyny mają grypę czy coś podobnego (z zmęczenia pani doktor nie słuchałam) a ja nie. Ona tak bardzo zajęta receptami, że nawet nie powiedziała mi wprost co mi dolega. No kurde ludzie po to ja chyba do lekarza jadę, by się dowiedzieć co mi jest. Dała mi jakieś leki i teraz się duszę w łóżku. Mama każe mi spać w salonie, leżeć i w ogóle (głowa mnie o dziwo nie boli) nuda. Pieprzona kamera z regału mnie obserwuje i nie mogę nic robić. Mam wybór między patrzeniem się w sufit i zżyganiem od jego widoku lub używaniem telefonu, dostać opieprz.

Wielu uważa, że to fajne, gdy jest się chorym i nie idzie się do szkoły. Dla mnie to jest męczarnia, tortura i katorga i sama nie wiem już jakich słów użyć.

Moja choroba dostanie choroby z nudów.

Dajcie pomysły co z swoim życiem począć.

Pozdrawiam (lub nie)
Wkurzona 𝕸𝖊𝖙𝖆𝖑𝖔𝖛𝖆