Mój głos
Ochrypły, bez siły
Chichocze los
Gdy słowa toną w ciszy
Kolejny cios
Wiem, że nikt nie słyszy.

Pełny bólu i udręki
Czarny kamień
Nie szczędzi mi męki
Nawet kiedy płaczę
Dalej mną szarpie, Bezdusznie
Za co ja tyle płacę?

Opadam z sił
Cierpienie większe
Jakby mnie kto bił
Więc pisałam wiersze
Gdy krew moją pił.

Czuję tą otchłań
Niczym czarna dziura
Pożera wszystko
A ja w pustce się tułam

Wsysa moje serce
Ja tylko wrzeszczę
W bólu nikomu nie znanym
Nie stać mnie na więcej.

Ale teraz
Porzucę to zniszczone więzienie
I tak nie mam szans
Biorę ostatnie bólu tchnienie
Zanim opuszczę was

Witaj łąko
Nierealnie wymarzona
Jak tam góro?
W wyobraźni zamrożona
Jesteś, matko..?
Dawno odebrana
Teraz możemy tańczyć
Do białego rana.

.

.

.

Ale dla nas słońce już nigdy nie wstanie
Nikt nas na ulicy nie zagadnie
Nie dla nas będzie to świeże śniadanie
A kochać Cię już nie potrafię…