Hejcia duszki!
Jutro jadę nad morze, więc niebawem moja aktywność całkiem padnie. Ale jutro, w trasie powinnam mieć trochę czasu by tutaj jeszcze posiedzieć.
Dzisiaj byłam z tatą na zakupach spożywczych, bo mama została w domu i zajmowała się przygotowaniami do wyjazdu. Nie miałam jakichś większych przygód, chociaż wolałabym zostać wcześniej uprzedzona, że jadę do sklepów…
Klasycznie trochę rysowałam. I odkryłam, że masło z cukrem jest wyśmienite. Maanam nie mogła znaleźć ręcznika i mnie o to obwiniała… kurczę, ten wpis nie ma sensu.

No dobra, to pytanka do was:
🌸Jak Wam mija dzień?
🌸Byliście już na wyjeździe w te wakacje?
🌸Jak się czujecie?
🌸Macie jakiś ulubiony tom Hanako?

Miłego wieczoru 🥲

Hejcia duszki.
Nie mam za dużo do powiedzenia, ale jakby co to w niedzielę jadę na wakacje i moja aktywność będzie jeszcze bardziej wołać o pomstę do nieba.
Wczoraj przyjechała do mnie ✨perfekcyjnie za duża✨ bluza z Sinsay. Dzisiaj się spakowałam. A poza tym nic…

Aha, właśnie się dowiedziałam, że po chyba pół roku jeżyk o ksywce Fufu (wydaje takie dźwięki) znowu odwiedził nasz ogród! Słodko ^^

I napisałam taki krótki rozdział… można by to uznać za prolog ze środka jednej mojej historii.. Nie wiem czy go wrzucać, jest trochę spoilerów… ale, skoro i tak tylko 4 osoby to czytają, to czemu nie?

:)

„Wspomnienia zamknięte w szafie”
(Ale oryginalne 😒)

Drzwi się otworzyły, a młoda kobieta weszła do mieszkania. Wyglądała marnie – niedożywiona, zaniedbana. Dawno nie myte, zielonkawe włosy opadały na jej zgarbione ramiona, oczy wyraźnie podkrążone, otwarte do połowy, jakby patrzyła na świat ze zmęczeniem, na łożu śmierci. A jednak tkwi nadal na tym świecie, ni trup, ni człowiek.

Trzasnęła drzwiami z obojętnością. Lornetka zwisała smętnie na jej szyi, w jednym miejscu pasek był naderwany. Wyglądał, jakby zaraz miał się rozpaść – trochę, jak ona.

Rzuciła buty niechlujnie koło drzwi i weszła na dywan. Gdy zbliżyła się do okna, pomarańczowe promienie zachodzącego słońca padły na jej bladą twarz. Mało kto domyśliłby się, że ma tylko dwadzieścia kilka lat. To obsesja tak ją postarzała.
Nazywali ją Nezzer. Chociaż to imię to był jej wybór. Jej zmiana. Tylko czy na lepsze?

Zmarszczyła brwi. Wada wzroku, którą uparcie ignorowała, w połączeniu z światłem rażącym ją po oczach była nieprzyjemnym i utrudniającym życie doświadczeniem. Szybko szczelniej zasłoniła okno i odetchnęła.

Błądziła wzrokiem po mieszkaniu. Ściany pokrywała tania tapeta, poplamiona w kilku miejscach, ale brud ukryto za meblami. Na ścianach nie wisiały zdjęcia rodzinne, dziecięce rysunki ani półki z książkami. Tylko zegar po środku, tykający złowieszczo. Ten, który tak bardzo pragnęła zniszczyć, a jednak wciąż zmuszała się do codziennego wysłuchiwania rytmicznego szeptania wskazówek: „Czas ci się koń-czy” „Ży-cie do-bie-ga koń-ca, a ty wciąż nic nie o-sią-gnę-łaś” „Two-je ist-nie-nie nie ma żad-ne-go sen-su” „Nie masz ni-ko-go” – mówiły. Dziewczyna nie próbowała ich już uciszyć — wiedziała, że to wszystko prawda. Nauczyła się żyć razem z mrokiem beznadzieją, akceptując nieidealność tego świata. Nie walczyła. Siedziała w swoim zakątku i robiła to, co może – tworzyła żywe lalki.

Na zgaszonym od miesięcy kominku stało położone zdjęcie. Być może wspomnienie, o którym nie chce myśleć, ale nie potrafi też zapomnieć. Przylegającą do kominkowych cegieł ramkę pokrywał już kurz, ale nie odważyła się tknąć fotografii.

Na stoliku kawowym leżały papiery, szkice nowych lalek i zaklejone listy od ojca, których nigdy nie zamierza otworzyć. Zarazem kolejna rzecz, której nie była w stanie wyrzucić. Na szczycie stosu świeża, większa od innych koperta. To wyniki prześwietlenia. Mają jej powiedzieć, jak bardzo jej kręgosłup przypomina falę. Ale dlaczego miałoby ją to interesować? Nie ma nikogo kto by się o nią martwił. A ona wcale nikogo nie potrzebuje…

Wpatrywała się w paczkę przez sekundę, dwie. Potem przeszła obok stolika i zgarnęła kopertę po drodze. Nawet nie chwyciła jej oburącz, nawet nie uniosła do oczu, by przeczytać odręczne pismo nadawcy. Weszła do kuchni i wyrzuciła wyniki do kosza. Po prostu, obojętnie. Jakby nie wydała na to badanie dużo pieniędzy. Jakby nie było tam informacji o jej zdrowiu.

Ściągała lornetki przez głowę, ale pasek zahaczył się o jej łączące się w kołtuny włosy. Naderwany pasek urwał się z cichym odgłosem. Trudno – pomyślała Nezzer z obojętnością. Odłożyła zniszczony przedmiot na stół w kuchni. Było ją stać na nowe, i następne, i kolejne. Nie należała do biednych ludzi – zarobki płynące ze sprzedaży lalek były ogromne. Mimo to mieszkanie, w którym się obecnie znajdowała nadal miało stare i zmęczone życiem wyposażenie. W zupełności jej to wystarczało.

Patrzyła na czarne lornetki jeszcze chwilę. Dzisiaj znowu obserwowała Seraphine. Albo Dreamy, jak nazwała ją ta dziewczynka, która ją kupiła. Lalka często staje przy oknie, w którym Nezzer może ją łatwo zobaczyć. Przyglądać się, jak jej dzieło się rusza, a czasem spogląda w jej stronę, jakby dobrze wiedziało, że twórczynia tam jest.

Jej wzrok ponownie błąkał się po pomieszczeniu, aż zatrzymał się na wbudowanej w ścianę szafie w przedpokoju. Patrzyła na słoje drewna, które przez lata wypierała z pamięci. Ale przecież żyła zmieszana z okrucieństwem. Nie mogła już uciekać.
Ani kazać jej na siebie czekać.

Po ledwo zauważalnym wahaniu wstała i podeszła do drewnianego mebla. Jej ubrane w cienkie skarpetki stopy cicho uderzały o podłogę, przesuwanie nóg wywoływały szmery. Ale zbyt ciche, by stłumić szepty zegara wdzierające się do jej głowy: „Myś-lisz, że to coś zmie-ni? Ha!” „Sa-ma wszy-stko znisz-czy-łaś” „Ta-ka sa-ma. Jes-teś ta-ka sa-ma jak on” „Przy-no-sisz ty-lko szko-dę” „po co oży-wiać, sko-ro po-tem za-bi-jasz?” „Jes-teś źró-dłem bó-lu in-nych” „Ni-gdy ci się nie u-da”

Przytłaczające głosy zamilkły, gdy po mieszkaniu rozległo się skrzypnięcie, a raczej pisk otwieranej szafy. W środku – na jedynej półce – siedziała lalka. Nieduża, robiona na wzór dziecka. Liczyła czterdzieści centymetrów. Porcelanowa, o bladej cerze i lekko zaróżowionych policzkach. Jej niegdyś długie, złote loki, zostały ścięte krzywo do ramion i częściowo się wyprostowały. Stara sukienka była wyblakła i pruła się w kilku miejscach, rozpaczliwie próbując ukryć zębatki, na które zamienione zostały piękne, gładkie kończyny. Jej spojrzenie było nieruchome i beznadziejne, ale w pewnym stopniu żywe, niepokojące. Zupełnie jak u mamy, kiedy Emma widziała ją przez szparę w drzwiach. Ojciec zawsze szybko ją wtedy przeganiał, ignorując pytania dziewczynki o rodzicielkę.

Ale Emmy już nie było. Nezzer nie mogła pozwolić się zalewać wspomnieniom, które jej nie dotyczyły. A jednak pobladła bardziej niż zazwyczaj, o ile to możliwe, a szare oczy otworzyły się szeroko pierwszy raz od dawna. Pomieszczenie za nią zdawało się ciemnieć, a zegar – obecnie tykający – odliczał do nieznanych wydarzeń, z grozą. Być może do złamania.

– Zniszczyłam Cię, Sarah – odezwała się kobieta pół-szeptem, nie odrywając wzroku od sylwetki siedzącej w szafie. Jej głos był przepełniony bólem, wspomnienia przelatywały jej przed oczami – Jestem taka sama jak John. Bezużyteczna. A Ty tyle dla mnie zrobiłaś… – głos dziewczyny się załamał, a do oczu napłynęły jej łzy
– Wszystko straciłam – Opuściła się na podłogę, sunąc palcami po drzwiach szafy. Drewno było szorstkie, ale znajome. Usiadła na podłodze. Przymrużyła powieki chcąc ukryć słabość, chociaż była tu tylko zniszczona zabawka.

Nie, nie tylko zabawka. Choć Sarah była nieruchoma i milcząca, a jej oczy nie wodziły za kobietą, to i tak patrzyły. I tak słuchała i wszystko rozumiała. Coś w jej brzuchu zgrzytnęło, a Nezzer była pewna, że jej przyjaciółka jest gdzieś w tym porcelanowym ciele. I może nadal ją kocha…
– Jestem tak głupia… – twórczyni lalek otarła pojedynczą łzę i uśmiechnęła się smutno. Jej usta ułożyły się w krzywym wyrazie, jakby zapomniała, jak to się robi
– Teraz tylko Ty mi zostałaś, laleczko.

– Nie… nie tylko ja – odezwała się Sarah. A może to tylko urojenie w głowie Nezzer. Nie robiło jej to różnicy. Słuchała, co jej przyjaciółka z dzieciństwa – albo jej własny mózg – ma jej do powiedzenia.
– Każda lalka, którą stworzyłaś… – Sarah przesunęła oczy do klęczącej kobiety. Więcej się nie poruszyła. Odezwała się jednak ponownie, wysokim i ochrypłym głosem – Wszystkie są Twoje.

Twórczyni zamarła. Wpatrywała się w lalkę na powrót w pełni otwartymi oczami, ale w rzeczywistości patrzyła dużo dalej, za szafę, za ścianę, aż do pewnej rezydencji. Na dwukolorowowłosą lalkę, która wciąż żyje.
– Seraphine – szepnęła. Seraphine D262–stworzona przez nią lalka, z błędem w kolorze włosów, niskim wyniku na teście inteligencji i tym niewinnym spojrzeniem. To ta, którą twórczyni uśpiła, ale lalka obudziła się ponownie. A teraz mieszka z dziewczynką o imieniu Lilith i uczy się emocji. Uczy się czuć i nadawać wartość. Nawet dzisiaj Nezzer ją obserwowała.

– Seraphine – jej oczy zamgliły się, promieniejąc obsesyjną determinacją. Odwróciła głowę i spojrzała na elegancką słuchawkę telefoniczną. Tykanie zegara wciąż dudniło jej w uszach, ale teraz było jej sprzymierzeńcem – Muszę ją odzyskać.