Rzeczy które denerwują/irytują mnie w ludziach part 1
Trigger warning
*Mega kontrowersyjne
1. Brak podstawowej wiedzy o świecie.
Naprawdę nie rozumiem, jak można nie ogarniać absolutnych podstaw geografii. I nie chodzi mi o to, żeby każdy wiedział, gdzie dokładnie leży Benin albo Dhaka.Mam na myśli takie minimum – żeby mniej więcej wiedzieć, gdzie na świecie jest jakieś państwo czy miasto.Bo kiedy ktoś mówi mi z pełną powagą, że Brazylia leży w Portugalii (tak, to prawdziwa sytuacja z mojego życia ), to serio dostaję p******ca. Nie trzeba mieć atlasu w głowie, ale jakaś podstawowa orientacja w świecie to chyba nie jest aż tak wiele do ogarnięcia. Poza tym moim zdaniem znajomość (chociażby ta podstawowa) mapy świata, to jedna z najważniejszych i najbardziej przydatnych umiejętności, których możemy się nauczyć w szkole.
2. Gdy ktoś nie umie przepraszać i oczekuje, że ja się zlituję, bądź przeproszę.
Strasznie denerwują mnie ludzie, którzy nie potrafią powiedzieć „przepraszam”. Zrobią coś nie tak, ale zamiast to przyznać, zaczynają odwracać sytuację tak, żebym to ja wyszła na tę złą. Nagle okazuje się, że to ja przesadzam, że robię problem albo że „niepotrzebnie się czepiam”. A prawda jest taka, że wystarczyłoby jedno proste słowo: przepraszam.Każdy popełnia błędy. Ale robienie ze mnie tej winnej tylko dlatego, żeby samemu nie przyznać się do błędu, jest po prostu strasznie irytujące, niedojrzałe i dziecinne.
3. Traktowanie mnie jako 'opcję zapasową'
Najbardziej przykre jest chyba to, gdy ludzie odzywają się do mnie tylko wtedy, gdy mają w tym jakiś interes albo gdy nie ma nikogo innego do pogadania.
Czujesz się wtedy jak opcja awaryjna, a nie ktoś, kto naprawdę się liczy. To boli bardziej niż irytuje – bo pokazuje, że dla niektórych nie jesteś osobą, tylko środkiem do celu.
Chciałabym, żeby ludzie chcieli ze mną rozmawiać, bo naprawdę chcą, a nie tylko wtedy, gdy im coś pasuje.
4. Wypowiadanie się na temat polityki bez jakiejkolwiek wiedzy na ten temat.
Najbardziej wkurza mnie, gdy ktoś wypowiada się o polityce, a kompletnie nie ogarnia tematu. Na przykład ludzie, którzy mówią, że popierają Mentzena, bo na TikToku ma „fajne riposty” albo obiecuje obniżkę podatków – i kompletnie nie patrzą na jego DEHUMANIZUJĄCE poglądy.Ja osobiście jestem za Lewicą i naprawdę się na tym znam, więc takie powierzchowne, wybiórcze popieranie kogoś tylko dlatego, że „fajnie brzmi na TikToku”, jest dla mnie irytujące i przykre. Czasami lepiej przyznać, że czegoś się nie ogarnia, niż udawać eksperta i wspierać kogoś bez sprawdzenia, co naprawdę reprezentuje.
5. Udawana niechęć
Nie mogę zdzierżyć, gdy ktoś mówi mi, że nie lubi jakiejś osoby… a w praktyce, gdy przychodzi co do czego, okazuje się, że tak naprawdę woli ją bardziej ode mnie.
To jest przykre, bo czujesz, że cała szczerość i zaufanie, które wnosisz w relację, są lekceważone. Chcesz wierzyć w to, co mówią, a okazuje się, że to tylko maska.
Byłoby dużo łatwiej, gdyby ludzie byli po prostu szczerzy i nie udawali, że ktoś im nie pasuje, skoro w rzeczywistości jest inaczej.
Strasznie denerwuje mnie, gdy ktoś zamiast mnie wysłuchać, mówi tylko: „przesadzasz”.
To nie jest takie niewinne. Kiedy ludzie ciągle słyszą coś takiego, zaczynają zamykać się w sobie, tłumić emocje i unikać rozmów. Z czasem może to prowadzić do różnych lęków społecznych, bo zaczynasz bać się wyrażać swoje uczucia w ogóle.
Prawda jest taka, że każdy ma prawo przeżywać coś po swojemu. Bagatelizowanie uczuć innych to nie tylko brak empatii – to realne szkody dla ich komfortu i pewności siebie.
Co wy o tym sądzicie?